РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
На старую ноту
Сьвеце месяц, сьвеце
Зь вечара да рана,
Арэ мужык поле
Не сваё, а пана.
 
Не сваё так поле
Мужычок пахае,
Бо сваёй зямелькі
Так нямнога мае.
 
Пахае, пахае
І галосіць песьні,
Ўвесь потам пакрыты,
Ўвесь крывавай плесьняй.
 
У даль у шыроку
Гоне думкі роем,
Гоне іх і ў прышласьць
Глядзіць зь неспакоем.
 
Вось надыйдзе восень,
Двор багацьце зложа,
Будуць поўны торпы
I сена, і збожжа.
 
Весела пан з паняй
Едзе за граніцу,
Мужыку ж хоць зубы
Злажы на паліцу.
 
Аручы чужое
Ад Юр’я да Спаса,
Сабе й не згарусьціў
К восені запасаў.
 
Бясхлеб’е глухое
На стале засядзе,
Яго зь дзецьмі, з жонкай
Пасвара, павадзе.
 
У карчму загоне
На гора-забаву,
Кажушок, бравэрку
Даць скажа ў заставу.
 
Сьвісьне ў хаце холад,
Сьвісьне папацёмку,
А ў бары у панскім –
Сосна у сасонку.
 
I шумяць сасонкі
Мужычку над вухам:
Кінь смутныя думкі,
Кінь ды будзь ты зухам.
 
Надыйдзе гадзіна, –
Зямелькі прыбудзе,
Запануе доля
У бедным у людзе.
 
Мужычок сасоньнік
Чуе і ня чуе,
Арэ й ціха плача,
Аб долі бядуе:
 
Не шумі, бор панскі,
Так удзень і ўночы,
Пакуль сонца ўзыйдзе,
Раса выесьць вочы.
 
Раса выесьць вочы,
Пот цела паране,
Пакуль будзе ў хаце
Долі панаваньне.
 
[1905–1907]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.