РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Алесь Гарун
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Добрыя дзеці
Паставілі дзеці сіло. Вераб’я
Хацелі злавіць на пацеху,
Злавілі сініцу, крычаць: – Вой-я-я!
А радасьці колькі, а сьмеху!
            Імчацца да маткі: – Сінічка, глядзі!
            – А дзе ж вы узялі? – Злавілі,
            Дастань ты ёй клетку, хутчэй пасадзі.
            – Нядобра вы, дзеткі, зрабілі!
– Мы будзем яе і паіць і карміць,
Сьпявала б нам птушка прыгожа.
– Ах, дзеткі! ў няволі яна замаўчыць,
Сьпяваць у няволі ня можа...
            Успомніце толькі, як нудна сядзець,
            Як з хаты мароз не пушчае.
            То ж дзень, вам здаецца, як тыдзень ідзець,
            Хоць я і усяк разважаю.
А птушку вы хочаце з хаткі яе
Узяць, пасадзіць у чужую...
Ня мучце, пусьціце, рыбулькі мае,
На волю яе залатую.
            I матчыны словы у сэрцах дзяцей
            Ласкавыя струны кранулі,
            I добрыя дзеці – прыклад для людзей! –
            Сініцы свабоду вярнулі.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2017. Беларусь, Менск.