РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Пры скаціне
Яшчэ і сонца не ўзышло
Людзей на днеўны труд будзіць, –
Тру-гу, тру-гу! на ўсё сяло
Труба пастырская гудзіць.
 
Тру-гу, тру-гу! ўставай,
Хто жыў, адзін, другі,
Вароты адчыняй,
Скаціну выганяй!
Тру-гі, тру-гі, тру-гі!
 
Устае сяло на трубны гук,
Сьпяшыць к жывёліне сваей,
I вот раздаўся рык і грук
Кароў, авечак і сьвіней.
 
Тру-гу, тру-гу! ідзі
На поле, на лагі,
Скацінка, і глядзі,
Той тая не бадзі!
Тру-гі, тру-гі, тру-гі!
 
Ідзе ўсё войска на папар;
Прыйшло, скланіла галаву,
I дружна, дружна мал і стар
Скубець вільготную траву.
 
Тру-гу, тру-гу! дзяры
Травіцу з-пад нагі,
Даждаўшыся пары,
Нап’есься ты вады.
Тру-гі, тру-гі, тру-гі!
 
Скубець скаціна, а пастыр
Пасе, пільнуе ад ваўка,
Снуе вакол, удоўж і ўшыр,
То цёлку злае, то быка.
 
Тру-гу, тру-гу! з трубы
На сьвет шырок, даўгі
Мкне адгалос грубы,
Аж стогне лес, дубы.
Тру-гі, тру-гі, тру-гі!
 
I вось наеўся ды ідзе
Рагаты сыты полк у хлеў,
Пастух за ім у грамадзе,
Але пастух ці сыт, ці еў?
 
Тру-гу, тру-гу! й ня сьніў...
Пастыр – слуга слугі,
Свой полк кармі-пасі,
Сам посьле пад’ясі!
Тру-гі, тру-гі, тру-гі!
 
[1905–1907]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.