РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Сяўцу
Збліжаецца лета к адходу, –
Дзе-нідзе зьляцеў ліст чырвоны;
Павесіўшы лубку на шыі,
Выходзе сявец на загоны.
 
I поўнай мазолістай жменяй
Жытцо па ральлі раскідае,
Хавае ў зямельку надзею,
Што возьме зь сяўбы? – не згадае.
 
Ці, можа, цяпер вот, увосень,
Чарвяк яго працу падточыць,
Ці сьнег у разводзьдзе падпарыць,
Ці ўлетку грады падрузгочаць,
 
Ці зьнішчыцца ў пуньцы пажарам,
Ці так ад якой-будзь прыгоды. –
Такія, ах! горкія думкі
Сяўца абсядаюць заўсёды.
 
А ён не зважае на гэта, –
То ўвосень, то цёплай вясною
Арэ, барануе і сее
Сваёй мазалістай рукою.
 
Тут кожны, сяўца хто пабача,
Стары, ці малы, ці кабета,
– Радзі, памажы, Божа! – кажа,
А лёгка ж на сэрцы чуць гэта!
 
– Радзі, памажы, Божа! – скажам
I мы сяўцам ўсякага роду,
А зь зерня, што добрага севу,
Зьбяруць яны й добрую ўроду.
 
[1905–1907]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.