РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Бабулька – прадаўчыца зёлак
У Менску на рынку,
Ў канцы агароды,
Бабулька старая
Садзіцца заўсёды.
 
Усякія зёлкі
На рынак прыносіць
I людцаў прахожых
Купляць у ёй просіць.
 
Ляжаць перад бабкай,
Ці вечар, ці ранак,
Пучкі дзівасілу,
Чабор і румянак.
 
Ад кожнай хваробы
Ё зёлкі, карэньне;
Лячыць можа імі
Падвей, парушэньне.
 
І любчыку нават
Дасьць вам пад сакрэтам
Ды наўча, як зводзіць
Любізьнічкам гэтым.
 
I ўсякіх, усякіх
Дастанеце лекаў,
Якіх толькі людзі
Ня зналі ад векаў.
 
Шмат летак бабульцы:
Трасуцца ўжо рукі –
Ёсьць пэўна унукі,
Э! нават праўнукі.
 
Усяк ёй жылося
На сьвеце на Божым –
I смутна, самотна,
I з хлопцам прыгожым.
 
I сьлёзы ліліся,
I песьні зьвінелі,
Малойцавы грудзі
Туліла ў пасьцелі.
 
Ды ўсё ж праляцела,
Як яснай маланкай;
Сьпяць думкі і песьні,
Ў магіле сьпіць Янка.
 
Эй, моладасьць-радасьць
Мінула ўдалая!
А старасьць-няўдаласьць
Ніяк не мінае.
 
I кепска бабульцы:
Сівая, худая,
Брак сіл працаваці,
Дык зёлкі зьбірае.
 
Нясе іх да Менска,
На рынку садзіцца,
Збывае і вуча,
Як трэба лячыцца.
 
А можа, паможа
Душы хоць адной дзе,
I праца бабулькі
На марна ня пойдзе.
 
[1905–1907]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2018. Беларусь, Менск.