РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Анатоль Вярцінскі
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Адыход лета
Над галавою сінява плыве.
I воблачка па-летняму бялее
У гэтай невыказнай сіняве,
Бялее, як на возеры лілея.
 
Ды набліжэньне іншае пары
Заўважыць можна ў гэтую часіну
Не-не і ўбачыш раптам: угары
Пранесла лёгкім ветрам павуціну.
 
На фоне сьветлым, сонечным яна
Мільгнула сумнаватаю прыкметай -
Табе здалося: гэта сівізна
Гарачай працай стомленага лета.
 
Ды ціхае і сьветлае яно,
Хоць дні ягоныя ужо на схіле, —
Во да гадзіны гэтай ўсё адно
Зрабіць пасьпела, што было па сіле.
 
Ты чуеш, як зьвіняць дзесь галасы
То палявой бясконцаю сьцяжынка
Па-над якой зьвівалі каласы,
Ідуць у вёску зь песьнямі дажынкі.
 
Сад не шуміць, бо не узьняць галін
Яны сагнуты цяжкімі пладамі.
Дасьпелі гронкі маладых рабін,
Палаюць чырваньню паміж лістамі.
 
I прад нязьмерным высьпеўшым дабром,
Прад гэтым збожжам, садам ды рабінай
Ня так і сумны летніх дзён надлом,
Адзначаны асеньняй павуцінай.
 
1955
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.