РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Сын і маці
С ы н

– Мамка, мамка, нам сягоньня
      Гаманілі ў школе
Аб якойсьці Беларусі,
      Што жыве на волі.
 
Хоць я слухаў вельмі шчыра
        (Не люблю іначай),
Ды ніяк не мог уцяміць,
      Што ўсё гэта знача.
 
М а ц і

– А вось тое, мае дзеткі,
      Глянь-зірні наўкола:
Бачыш гэтыя сялібы,
      Хаткі нашых сёлаў;
 
Гэта поле – шнур ля шнура –
      Ўзгоркі і лагчынкі,
На узьмежку грушу-дзічку,
      Крыж каля пуцінкі?
 
Бачыш логі, сенажаці,
      А на іх – крыніцы,
Далей – бор зялёны, гонкі,
      Што увысь глядзіцца?
 
А там далей, дзе ўжо вока
      Дасягнуць ня можа,
Тое самае пабачыш, –
      А ўсё так прыгожа!
 
Сотні вёсак і мястэчак,
      Гарадоў нямала,
Рэк бурлівых, пушч гамонкіх
      Зь неапетай хвалай.
 
Там плывуць Дняпро і Сожа
      Ды Дзьвіна і Нёман,
Белавежы, Налібокаў
      Там чуваці гоман.
 
Гарады – Менск, Віцебск, Вільня,
      Магілёў, Гародня
I Смаленск зь сьцяной цаглянай
      Разьляглі выгодне.
 
Аб вялікай нашай славе
      Сьведчаць на сьвет цэлы, –
Як жылі мы, панавалі
      Ў родным краі сьмела.
 
Во ўсё гэта, мае дзеткі,
      Ад межаў да межаў
Беларусяю завецца
      Й да цябе належа.
 
С ы н

– А! Ўжо сьцяміў! Дык багат я,
      Меўшы столькі цудаў:
Гэткім чынам я ніколі
      Служкаю ня буду.
 
Ну, а йшчэ скажы мне, мамка,
      Бо я не разважыў:
Што такое беларусы,
      Як настаўнік кажа?
 
М а ц і

– Ах, які ты йшчэ дурненькі,
      Каб ня скеміць гэта!
Ну, паслухай: усе людзі,
      Што ад лета ў лета,
 
Ад пакон вякоў жылі тут
      I жывуць сягоньня,
Носяць сьвіткі, носяць лапці
      Ды былі ў прыгоне,
 
Ўсе – і ты, і я, суседзі,
      Хто, па-твойму, прусы?
Дык жа ўцям: на Беларусі
      Жывуць беларусы!
 
Ды яшчэ, каб лепей ведаў,
      Мушу табе ўспомніць:
Беларусы беларускай
      Гутаркай гамоняць.
 
С ы н

– Вось яно што. Праўда, мамка,
      Ўжо сабе ўтлумачыў:
Беларус я! Ох, дам пытлю,
      Хто скажа іначай.
 
Ну, але яшчэ ня ўсё тут
      Ясным мне здаецца:
Што такое беларускай
      Гутаркай завецца?
 
М а ц і

– Ой, дурненькая варона,
      Што з табой чыніці!
Як жа йначай беларусы
      Могуць гаманіці?
 
Як жа мы з табой гуторым
      Вось у гэту хвілю?
Як жа я пяю над зыбкай
      Для малой Марылі?
 
Ды паслухай, як на вёсцы
      Кажа дзядзька, цётка;
Як пяюць улетку жнеі
      За сваёй работкай;
 
Як бабуля баіць казкі
      Аб нядолі-долі;
Як начлежнікі сьпяваюць
      На начлезе ў полі?!
 
С ы н

– Ну, ўжо знаю, знаю, мамка!
      Як у люстры бачу,
Пакажу я ўсяму сьвету,
      Хто я дый што значу!
 
1921
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.