Няхай абрынецца сьвятло,
Няхай раскрые змову ночы,
Каб беспрытульным стала зло,
Якое наш падмурак точыць.
Юлія Новік
Родныя вобразы
уваход      рэгiстрацыя
 
  ГАЛОЎНАЯ     АРХАІЧНАСЬЦЬ     ЖЫВАПІС     ДПМ     ВЕРШЫ     ЛІТАРАТУРА     БІЯГРАФІІ     ФОРУМ     СПАСЫЛКІ  
пошук

  
Тлумачальны Слоўнік

* * *

Будзь здаровы, далёкі мой Краю,

разлучыла з табою нас сьмерць,

ўжо нікога больш не прычакаю,

не змагу больш нікога сустрэць...


Не ўсьміхнецца надзеяю болей

сіратліва-жалобная даль,

дарагія ня прыйдуць ніколі,

мне няма ўжо каго выглядаць...


Можа, вецер, рвучы павуценьне

на бязьлюдных асеньніх палёх,

прынясе адгалосы мучэньняў

ці апошні ўміраючы ўздох.


Можа, хмары, напіўшыся сьлёзаў

над гаротнай, радзімай зямлёй,

зь ніў заблудзяць сюды па дарозе

і расплачуцца жалем са мной.


Можа, птах у вясьнянае раньне,

не знайшоўшы старога гнязда,

прынясе ад цябе прывітаньне,

летучы у чужыну, назад.


На каптан твой нявольнічы, шэры

песьні вольнай, бунтарнай душы

я хацела, як вечныя перлы,

табе ўзорам на грудзі крышыць.


Сяньня ў пальцах маіх, недабітка,

ненавісьці шалеючых бур,

абарвалася родная нітка,

звонкіх перлаў рассыпаўся шнур.


На каменьнях нялюбага краю

не згаўлю я крывавячых ран,

сваіх перлаў больш не пазьбіраю,

не прышыю на шэры каптан...


Будзь здароў, Краю мой, я малюся

за сям’і свае змучанай кроў

сэрцам, п’яным маёй Беларусьсю,

будзь здароў, Краю мой, будзь здароў...


1947  Л. Геніюш

вэрсія для друку

Адзнакi: 0/0 Водгукі(0)
Дадаў PL 21.10.2010