RODNYJA VOBRAZY Vobrazy miłyja rodnaha kraju,               
Smutak i radaść maja!..
      
 
Jakub Kołas
    Hałoŭnaja      Słoŭniki           Spasyłki      Ab sajcie       Кірыліца      Łacinka    
Anatol Viarcinski
Daviedka
Kantekstny tłumačalny słoŭnik
Čałaviečy znak
Vysokaje nieba ideała
Vysokaje nieba ideała!
Maja duša čałaviečaja spała,
viakami spała da toj nary,
pakul nia ŭbačyŭ ciabie ŭhary,
pakul nada mnoju ty nie zaźziała, –
vysokaje nieba ideała!
Kałi adkryŭ ja ciabie adnojčy,
ubačyŭ siabie z tvajoj vyšyni, –
stałi inšymi maje nočy,
stałi inšymi maje dni.
Ty novym sensam ik aśviatlała,
vysokaje nieba ideała!
Ty mnie dało druhoje dychańnie,
dało mnie darohu i siabroŭ.
I tolki tak,
                        jak chvaluje kachańnie,
ty chvalavała maju kroŭ.
Ty mianie vabiła i zvała,
vysokaje nieba ideała.
Chmureŭ –
                    ty ŭśmiešku mnie viartała.
Źviareŭ –
                    ty mudraść mnie viartała.
Chvareŭ –
                    ty siły mnie viartała.
Stareŭ –
                    ty śviežaść mnie viartała, –
vysokaje nieba ideała!
Ty mianie vabiła i zvała.
Paroj zdavałasia javaj takoj,
da jakoj padać rukoj, –
vysokaje nieba ideała.
Ruku ciahnuŭ ja da ciabie,
jak ciahnuć ruki u malbie,
ale ruki toj było mała,
vysokaje nieba ideała.
Vidać, karotkaju rukoj
byŭ ad pryrody ja nadzieleny,
i traciŭ časam ja nadziei,
i traciŭ časam ja spakoj.
Dy znoŭ mianie ty uzdymała,
vysokaje nieba ideała.
Znoŭ uzdymała i viało,
znoŭ chvalavała, buntavała,
davała siły i śviatło,
usiamu nizkamu nazło, –
vysokaje nieba idzała.
Ty šmat achviaraŭ patrabavała.
Kałi ja padaŭ u baraćbie,
ja ŭ zrenkach adbivaŭ ciabie.
I ty ŭ chałodnych zrenkach źziała,
vysokaje nieba ideała.
 
 
 
 
Navahodni tost
Ja prapanuju tost za Čas!
Davajcie ŭźnimiem čašy
za Čas, pracuje što na nas,
na spadziavańni našy.
Ja prapanuju tost za Čas! –
za Čas, pracuje što na nas
nastojłiva, sumlenna,
niastomna i niaźmienna!
Paroju zdacca nam mahło,
što Čas – jon biezudzielny:
nie za dabro i nie za zło;
što Čas – jon nienadziejny.
My pamylałisia tady.
Byvajuć dni biaz ščaścia,
biasčeścia sumnyja hady,–
to pałasa biasčaśsia.
A Čas prychodzić – jak zara,
jak śviežy podych vietra,
i adstupaje chvala zła,
i robicca znoŭ śvietła.
Prychodzić Čas,
                            prychodziać dni,
Čas stavić kropki ŭsie nad «i».
Usio na miesca stavić jon.
I nazyvaje rečy –
nia lubić Čas iłžeimion –
ich nazvaju adviečnaj.
Chłuśnioju  nazavie  chłuśniu,
a mituśnioju – mituśniu,
niadoŭhaje – niadoŭhim,
niadobraje – niadobrym,
niačystaje – niačystym,
złačynnaje – złačynstvam.
Tyrana tak i nazavie
tyranam, i vianok sarvie.
Nam pamahaje ŭbačyć Čas:
tut – tolki popieł,
                                tam – ałmaz,
tut – ziernie,
                  tam – pałova,
tut – pustazvonstva hučnych fraz,
tam – iścinnaje słova.
Ja vieru ŭ dobry, mudry Čas,
jak vieru ŭ dobry, mudry skaz.
Ja ŭ trudny dzień kažu sabie:
«Ničoha, skora Čas prabje,
ničoha, pryjdzie skora Čas
i jon tady rassudzić nas!»
Ja prapanuju tost za Čas –
saratnika, saaŭtara!
Za Čas, što pracavaŭ na nas,
za Čas, pracuje što na nas,
što budzie pracavać na nas,
słužyć  nam vierna  zaŭtra!
 
 
 
 
*  *  *
Domik maleńki,
                          baču ja, źnieśłi.
A ŭ domiku hetym
                              śpiavałi pieśni.
A ŭ domiku hetym
                              dziaciej naradžałi.
A ŭ domiku hetym
                              haściej stračałi.
A ŭ domiku hetym,
                              u domiku hetym
utulna było
                      zimoju i letam.
Škada mnie da bolu,
                                  škada da śloz
domika, što pajšoŭ
                                  na znos.
Nia toje lepšaje,
                          što naviejšaje,
a toje lepšaje,
                      što radniejšaje.
Nia toje lepšaje,
                          što vyšejšaje,
a toje lepšaje,
                      što błižejšaje.
Nia toje lepšaje,
                        što pryhažejšaje,
a toje lepšaje,
                      što daražejšaje...
Toj domik
                  błizki niekamu byŭ.
Toj domik nizki
                          niechta lubiŭ.
Z tym domikam
                        źviazany niečy los...
Toj domik pajšoŭ
                              siahońnia na znos.
 
 
 
 
Dźvie paralelnyja pramyja
Za školnymi voknami
                                      viecier vyje...
Pra dźvie paralelnyja pramyja
havoryć nastaŭnik,
                                  ad choładu sini.
Na čornaj došcy –
                                  dźvie biełyja łinii,
jakija nikołi nie pierasiakajucca,
jakija nidzie nie sustrakajucca...
«Niaŭžo heta praŭda?
                                  Čamu – nikołi?» –
dumaju ja, idučy sa škoły.
«Niaŭžo heta praŭda?
                                    Čamu – nidzie?» –
dumka z majoj hałavy nie idzie...
Daŭno adšumiełi
                            školnyja vietry,
Dy pomniu čamuści
                                  urok heametryi.
Pierada mnoju
                      znoŭ, jak žyvyja, –
dźvie paralelnyja pramyja.
 
*
 
Baču ŭ minutu azareńnia:
padajuć vašy try vymiareńni.
Padajuć vašy ścieny i stołi,
i – adkryvajucca prastory.
Padajuć bramy vašy i dźviery.
Vychodžu prama ŭ sinija sfery.
Vychodžu u sinija sfery biaźmiernaści,
viernaści viečnaj i biaźśmiertnaści.
Z bytu vychodžu, jak ź niabytu,
na svaju novuju arbitu.
Try vymiareńni, my z vami – kvity.
Vy – drennyja praroki, eŭkłidy.
Padajuć kryŭdy i niapraŭdy.
Vy – drennyja praroki, płaŭty *.
Pakiniem niavierje i ironiju.
Baču vyšejšuju harmoniju.
Baču: sustrełisia, jak žyvyja,
dźvie paralelnyja pramyja.
Baču:  zaźziałi, jak pramiennyja,
tyja pramyja paralelnyja...
 
* Płaŭtu naležyć vyraz: čadaviek  čałavieku voŭk.
 
 
 
 
Razmova z danajcami
Bajusia danajcaŭ, navat kałi jańh
prynosiać dary.
Vierhiłij
 
Mianie razbudziłi na zary.
Skazałi: danajcy prynieśłi dary.
Danajcy! Vy mnie prynieśłi dary?
Vitaju vas, danajcy,
chacia i pomniu toj mif stary.
Davajcie dary, davajcie!
Nia raiŭ brać ich adzin žrec,
zaścierahała praročyca,
davaŭ parady adzin mudrec,
dy mnie im vieryć nia chočacca.
Nia chočacca mnie vas padazravać,
vašy dary i słovy.
Nia vieru, što vy pryjšłi ŭzryvać
ścieny maje i asnovy.
Była historyja z tym kaniom.
Tak, abchitryłi vy Troju.
Dy treba žyć nie ŭčarašnim dniom,
a zaŭtrašnim nastrojem.
O, jość majstry padazravać,
hłuchuju varožaść padahravać!
Znajuć: u mutnaj vadzicy
ich rybka pavinna vadzicca.
Jany nia lubiać prostaj jady.
Davaj im vostryja stravy.
I varać rybku tuju jany,
apostały zmročnaj spravy.
A ja nie chaču padazravać.
Davajcie, danajcy, siabravać!
Padazravać –
                        nie majo ramiasło.
Ja tolki mahu zapadozryć,
što padazronaść –
                                    heta zło,
jakoha z nas užo dosyć.
Jašče padazreńnie ŭ mianie jość,
što siabar jość siabar,
                                      a hość jość hość.
A što – kałi źjavicca vorah?
Dla voraha zbroja ŭ mianie jość.
dla voraha jość
                            u mianie porach.
Ja nie schilu pierad im hałavy.
Źmianiu na mieč jarała.
Ščyra skažu:
                        «Idu na vy!» –
i padnimu zabrała.
Padazronaść –
                            zbroja słabych,
a ja nie słaby,
                      ja dužy.
Padazronaść –
                            zbroja ślapych,
a ja nie ślapy, –
                          viduščy.
Davajcie, danajcy, svaje dary,
davajcie ich, davajcie!
Davajcie zabudziem mif stary,
davajcie družyć, danajcy!
 
 
 
 
Bunt anioła
Adnojčy aniołaŭ
                            sabraŭ chieruvim.
Ahledzieŭ vačami viasiołymi
i staŭ havaryć uzrušana im,
jak jon zadavolen aniołami.
«Chan nadalej vas hrech minie! –
kazaŭ chieruvim uračysta. –
I nadalej, braty maje,
žyvicie niavinna i čysta!
Pomnicie Božy zapaviet!
Inakš prapałi ludzi,
inakš zahinie ceły śviet
u raspuście i brudzie...»
Rasčulena słuchałi braty,
raskryŭšy ružovyja raty.
Niavinna vačami łypałi
dy adkazvałi ŭschłipami.
Starałisia jašče śviatlej
śviacić svaimi nimbami,
davałi znać, što i dalej
buduć takimi ž niavinnymi.
I tolki maŭčaŭ adzin anioł,
I tolki adzin z aniołaŭ
siadzieŭ, unuryŭšy vočy ŭ doł,
nizka schiłiŭšy hołaŭ.
Spytaŭsia tady ŭ jaho chieruvim:
«Što heta z taboj, aniole?
Braty anioły, što heta ź im?
Nia byŭ jon takim nikołi.
Jašče ni va śnie, ni najavu
nia bačyŭ takim ja anioła».
Toj dziŭny anioł uźniaŭ hałavu,
ahledzieŭ usich naŭkoła.
«Ty chočaš viedać, chieruvim?
Ja adkažu, vaspanie!..
Ja hanaryŭsia nimbam svaim,
ja šanavaŭ svajo zvańnie.
A potym padumaŭ ja, braty:
«Niaŭžo ja taki niavinny,
taki biazhrešny sapraŭdy? –
niby nia z płoci, a z hłiny.
Vakoł mianie – straści,
vakoł mianie – hrech,
brydota, tupyja rylcy,
i tolki ja adzin, jak na śmiech,
našu voś hetyja krylcy.
Malusia ja na svoj areoł,
a djabał rahoča, zajadły.
Anioł – užo tamu nie anioł,
što jość satana, jość djabły...»
I tut padskočyŭ chieruvim.
«Braty anioły! Vy čułi?!
Braty anioły, što heta ź im?!
Dy jon ža niejki čumny!
Jerasi hetkaj, takich słaviec
nia čuła aniolskaje vuška.
I heta – Božy pasłaniec!
I heta – Božy słužka!
Anioły, kidajcie ŭ jaho kamiani!
Anioły, bicie tryvohu!..»
Imčaŭsia archanhieł na kani,
vioz daniasieńnie Bohu.
Na niebie byŭ strašny pierapałoch.
Anioły rykałi, jak źviery...
...Nia viedaju ja, jak vyrašyŭ Boh,
jakija pryniaŭ jon miery.
 
 
 
 
*  *  *
Što značym my
                          sami pa sabie?..
Siemia znachodzić siabie
                                    ŭ siaŭbie.
U hetym połi,
                        hetym žyćci
my pavinny
                    praraści.
U hetym połi,
                        hetym žyćci
my pavinny
                    uzyści.
U hetym połi,
                      hetym žyćci
my pavinny
                    siabie znajści.
A pa viaśnie,
                    a pa siaŭbie
my ŭžo
              nia sami pa sabie.
 
 
 
 
*  *  *
Ja film hladzieŭ.
                            Tam – Spartaka raśpiałi.
Raśpiałi nočču,
                          kałi ŭ Rymie spałi.
Visić Spartak,
                          kanaje na kryžy.
A ŭnizie, kala noh jaho, žančyna
ŭzirajecca  ŭtrapionymi  vačyma:
«Spartak, Spartak...
                                    choć słova mnie skažy!..»
U rospačy chapajecca za nohi.
«Słartak, Spartak...»
                                U zale płačuć mnohija.
Dy i ŭ mianie samoha ŭ horle kom,
i sam ślazinu ja zmachnuŭ tajkom...
Spartak, Spartak!
                              Heroi ŭsich epoch!
Ci nie taki vaš los byŭ u finale?
Jak niechta mocna spaŭ,
                                    vas raśpinałi,
vy cicha na kryžy svaim kanałi,
i biłasia žančyna kala noh.
 
 
 
 
Dzivak čałaviek
Dzivak čałaviek...
                                    Hladzić na rasinku makavuju,
i cełaje sonca
                            bačyć pierad saboj.
Dzivak čałaviek...
                                  Biare zvyčajnuju rakavinu
i čuje ŭ joj akijanski pryboj.
Dzivak čałaviek...
                                Bačyć ściažynku hładkuju,
a maryć, ab trudnych,
                                            ciarnistych šlachach
ź ich kruciznoju,
                                ź ich niebiaśpiečnaj zahadkaju
i budzie iści,
                        pakul maje siłu ŭ nahach.
Dzivak čałaviek...
                                Sa strataju niepapraŭnaju
nia mirycca jon ni za što ŭ dušy.
Ź niapraŭdaj nia mirycca,
                                                i z kryŭdnaju praŭdaju
nia choča mirycca –
                                    choć koł ty na im čašy.
Dzivak čałaviek...
                                Jamu ŭ mnohim admoviłi.
A jon nie zdajecca,
                            a jon nia śpić pa načach.
Jon vieryć usio
                        ŭ svoj pierpetuum-mobile,
u panaceju,
                  u cudadziejny ryčah.
Dzivak čałaviek...
                            Jamu – Chirasimu, Aśviencim,
jamu, zamiest imia, –
                              aśviencimskaje taŭro.
A jon paŭtaraje,
                        što jość dabro na śviecie,
što budzie dabro
                            i što pieramoža dabro.
Dzivak čałaviek...
                            Nia moža nie spadziavacca,
nia moža nia vieryć,
                                  nia moža nijak!
Dzivak čałaviek...
                            I heta jaho dzivactva –
ratunak jaho,
                    jaho čałaviečy znak.
 
 
 
 
Chunvejbiny
Mnie sniłasia, što miano biłi
na niejkaj płoščy chunvejbiny.
Pa tvary biłi, pa śpinie.
Ich chunvejbinskija dubiny
łupiłi-biłi tak pa mnie –
jak bjuć pa pylnym dyvanie.
Moj učarašni brat i druh
ź mianie i vybivaŭ moj nizki,
tak zvany revizijaniscki,
tak zvany buržuazny duch.
«Za što?! – ja sprabavaŭ pytacca.–
Chiba ja nie lublu kitajca?
Chiba ja vam nia druh i brat?..»
Byŭ u adkaz –
                      udaraŭ hrad.
Što ty dakažaš chunvejbinam,
dubinam ich i im, dubinam.
Ničoha nie dakažaš, nie.
Tym bolš – nie najavu, va śnie.
Jany ž, pad hikańnie i tupat,
pad dziki rohat, dziki śvist
zatym mnie učyniłi dopyt:
– Dyk chto ty ŭsio ž –
                                    revizijanist?!
Kapitulant? Kapitałist?
Ideałist? Materjałist?
Dapytvałi pad šum i svist:
«Čamu, skažy, nie maaist?!
Čamu maŭčyš?
                        Dychańnie śpiorła?!»
I da majho ŭžo kadyka,
i da majho ŭžo, baču, horła
čyjaści ciahniecca ruka.
I padstupajuć chunvejbiny,
i ad razjušanaj kryvi
harać ich vočy, jak rubiny.
«Dyk chto ty ŭsio-tki? – nazavi!»
«Ja čałaviek, – skazaŭ ja cicha.–
Ja čałaviekam chaču być».
I zakryčałi jany dzika,
i stałi kryć,
                      i stałi vyć:
«Vy čułi, čułi, chunvejbiny?!
Dyk heta ž zmdziek,
                                dyk heta ž kpiny!
Dyk heta ž niebyvały ździek!
Vy bačyłi?! Jon – čałaviek!
Vy čułi? Choča čałaviečnaści!
Jon čałaviekam choča być!
Dyk jon ža horš za ŭsiakaj niečyści!
Takoha mała i prybić.
Vy čułi, čułi, chunvejbiny?!
Jon choča łaski hałubinaj,
śmiajacca choča i lubić.
A nu-tka dać jamu dubiny!
Takoha mała i zabić!
Jon choča dumać,
                          jamu mała,
što dumaje viałiki Mao
za ŭsich za nas i za jaho!
Jamu daj dumać! Oho-ho-ho!
Jon choča viedać,
                          jamu mała,
što viedaje viałiki Mao
usio i ŭsia, što dzie i jak!
Jon choča viedać!
                          Jon – mańjak!
Jon choča mieć imia,
                              bo mała
jamu imia takoha – Mao!
Nia rad takomu imiu, had!
Niahodnik! Zdradnik!  Reniehat!
Jon choča mieć svoj tvar,
                                        svoj vobłik,
svajo śviatło!..
                        Ty ž – bledny vodbłisk
śviatła, što jdzie, niby zara,
ad vobłika pravadyra!
Jon choča... Čułi, chunvejbiny?
(Jany ŭziałisia za dubiny.)
Jon choča... Čułi, chunvejbinki?
(Jany ŭziałisia za dubinki.)
Jon ni daŭbieškaj i ni pieškaj,
jon choča čałaviekam być!
Dyk voś jon –
                        vorah numar  pieršy,
Jakoha mała i zabić!
Čaćviertavać takoha mała!
«Niachaj žyvie viałiki Mao!»
«Niachaj žyvie viałiki Mao!»
«Naš rodny baćka,
                                  naša mama!..»
Dalej mnie śniłasia:
                                  pryšyłi
płakat mnie na śpinie – voś ździek! –
I ŭściaž viałikaj hetaj šyldy
viałikaj łitaraj aršynnaj
nakreśłiłi: «Jon – čałaviek».
Adzin taki płakat pryšyłi,
druhi paviesiłi na šyi
i paviałi – na niejki schod,
na niejki sud ci ešafot.
Natoŭp uśled kryčyć: «Złaviłi!»
Natoŭp uśled kryčyć: «Złamiłi!
Vy bačyłi? Jon – čałaviek!
Nie, ty nia budzieš im paviek!»
Pahladami, niby štykami,
mianie pranizvałi naskroź.
Mnie pahražałi kułakami.
Kryčałi: «Voś jon! Voś jon! Voś...»
Jašče uskrykvałi pad śvist:
«Jaho – u samy čorny śpis!
U samy čorny, samy čorny –
kałi taki jon niepakorny!
U samy čorny, samy čorny!
Jaho ŭ takija treba žorny,
kab na muku pieramałoć
jaho pahany duch i płoć!..»
I tut ja ŭbačyŭ raptam žorny.
Takija ŭ vioscy bačyŭ ja.
Ja ŭbačyŭ žorny toj ža formy,
dy tolki bolšyja ŭtraja.
A, moža być, razoŭ u dziesiać.
Jak tolki ich zmahłi padviesić,
uźniać takija kamiani?
Ich ź miesca pasprabuj skrani.
Jany paŭźłi adniekul źvierchu,
i pa-drakonaŭsku,
                              pa-źviersku
vurčeć adrazu pačałi,
jak nas ubačyłi zdałi.
Raskryłi pašču tyja žorny!
O, žach!
            Chviłina – i jany,
aźvieranyja vałuny,
nas pieramieluć,
                            niby ziorny.
I tut ja zakryčaŭ u śnie:
«Nie, nie, nia treba!
                              Tolki – nie!..»
Pračnuŭsia ja ŭ chałodnym pocie.
Rukoj pamacaŭ vałasy.
Jany byłi ŭ haračym pocie.
Tak, pabyłi my ŭ pieraplocie...
Jašče hučałi hałasy:
«Vy čułi, čułi, chunvejbiny?!
A nu-tka dać jamu dubiny!..
U samy čorny, samy čorny!
Jaho ŭ takija treba žorny!..»
Ja ŭźniaŭ z paduški hałavu.
U ranišniuju siniavu
spłyvałi zdańniu chunvejbiny
i dahasałi, jak rubiny,
ich vočy... Byccam najavu
ja bačyŭ heta ŭsio, nia ŭ śnie.
...Sinieŭsia novy dzień ŭ aknie.
 
 
 
 
Niekalki słoŭ pra les
I čamu nia staŭ ja leśnikom,
les moj, brat moj...
A. Pysin
 
Išłi my ŭ les pa prachałodu,
pa kvietki, jahady, smału.
Išłi my ŭ les pa asałodu.
I voś – siakieraj pa stvału.
Les nas lubiŭ,
                        a my nia lubim.
A my jaho siačom i hubim.
Nia chočam my lubvi ŭzajemnaj.
Jon nam – svaje dary.
A što jamu dałi ŭzamien my?
Što robim my ŭ bary?
Da nas jon –
                    ź miram i pakoraj.
A my da jaho –
                        ź miačom.
A my jaho – pad korań,
                                      pad korań,
pad samy korań siačom...
 
 
 
 
Rana ci pozna
Rana ci pozna,
pozna ci rana
vysachnuć słozy,
zahoicca rana.
Rana ci pozna...
Rana ci pozna,
pozna ci rana
surovaja pomsta
spaścihnie tyrana.
Rana ci pozna...
Jak śvietła,
                  jak rosna!
Hladžu ŭschvalavana.
A rana ci pozna,
pozna ci rana.
Rana ci pozna...
Rana ci pozna,
pozna ci rana
chaj budzie, što losam
nakanavana.
Rana ci pozna!..
 
 
 
 
*  *  *
Viałikija, śvietłyja budynki!..
Vy – niby śvietłych ludziej abdymki.
Vitaju ciabie,
                    kancertnaja zała!
Ty mnoha sercu majmu skazała.
Ubaču vas,
                  teatralnyja lustry,
i šepčuć štości
                                maje vusny.
Dzień dobry, brat moj,
                                        kiniematohraf!
Ty sam nia viedaješ,
                              jak ty mnie dorah!..
Viałikija, śvietłyja pamiaškańni!
Prymicie moj bol, maje šukańni,
maleńnie, sumleńnie majo žyvoje.
Vy – chram moj,
                          vy – śviata majo chramavoje.
 
 
 
 
*  *  *
Znoŭ šłak chałodny.
                                  Tolki šłak.
Jak być z taboj,
                            majo tvareńnie?
Ja bjusia, ja šukaju šlach,
kab pieradać samo hareńnie.
Hladžu – na šłak
                              navodziać łak.
A vynik?..
                  Vynik znoŭ płačeŭny.
Pad jarkim łakam toj ža šłak,
a nie ahoń –
                    žyvy, śviaščenny.
A Pramietej –
                        jon nios ahoń,
žyvy ahoń braŭ na dałoń.
Jak nam zrabić, majo tvareńnie,
kab ty było –
                        samo hareńnie?
Nie adychod
                  i nie adhon,
a sam ahoń.
 
 
 
 
Skažy mnie, mama...
Pamiaci I. Chadanoviča
 
Jon naradziŭsia vielmi rana.
Jon naradziŭsia na zary.
A na zary – jašče tumanna
i jašče zołka na dvary.
Jon naradziŭsia vielmi rana,
kałi jašče zašmat tumana –
tumana falšy i padmana,
zašmat imhły i ślepaty,
zašmat usiakaj svałaty.
Jon naradziŭsia vielmi rana.
Z dušoju – čujnaj, jak membrana,
z dušoj – adkrytaju, jak rana,
jon usprymaŭ udary zła,
jak rana – vastryjo laza.
Tak, jon ź jaho žyvym sumleńniem,
ź jaho vysokim ujaŭleńniem,
na mnohaje hladzieŭ ź ździŭleńniem.
Jon, jak dzicia, pytaŭsia ŭ nas:
– Navošta heta –
                            aściarožnaść,
niaščyraść,
                        žorstkaść
                                            i varožaść?
Navošta? Dajcie mnie adkaz!
Navošta? Nu, skažycie prama.
Navošta? Nu, skažy mnie, mama.
Mnie, mama, mnohaje niaŭciam.
Navošta? Nu, skažy mnie, Ryta...
Skažycie ščyra i adkryta, –
navošta heta ŭsio ludziam?!
Navošta stolki im tumana –
tumana falšy i padmana?
Chałodnaj čerstvaści imhła?
Ci, moža, ja radziŭsia rana
i ŭžo zašmat chaču śviatła?..
...Jaho udaryłi z tumana,
ź imhły udaryłi, ź imžy...
«Navošta, mama, adkažy?»
 
 
 
 
Majak
Nia viedaju ja, kałi i jak
va mnie zapałiŭsia hety majak,
ale jon haryć i haryć va mnie
i śviecić mnie ŭ maim tumanie.
Nia znaju, kałi zapałiŭsia jon.
Napeŭna, u dni niahody.
Dy kłiča mianie jon da novych dzion
i abiacaje pahody.
I ja na jaho idu, jak marak
idzie ŭ niepahodu na majak.
I budzie hareć jon jasna,
pakul ja i sam nia zhasnu.
 
 
 
 
*  *  *
Pamirajuć ad kułi šalonaj,
ad vady, ad žudy, ad biady.
I jašče – ad zialonaj-zialonaj,
ad zialonaj, jak raska, nudy.
Pamirajuć marudna-marudna.
Pamirajuć šmat dzion i načej.
Pamirajuć marudna i trudna,
pamirać niečakana lahčej.
I ja los svoj prašu:
                                «Kałi łaska,
daj pražyć mnie maje hady
bieź zialonaj-zialonaj, jak raska,
bieź zialonaj śmiartelnaj nudy!»
 
 
 
 
*  *  *
Treba vučycca žyć u dziaciej.
I jašče –
              u vydatnych ludziej.
A hetyja ludzi –
                          viałikija dzieci
u zvyčajnym darosłym śviecie...
Słovam, vučycca treba ŭ dziaciej.
 
 
 
 
*  *  *
Lublu ziamlu,
                          dzie jość dziciačaja kazka,
dzie jość dziacinstva
                                  i jość maładość.
Lublu ziamlu,
                          dzie jość žanočaja łaska
i družba jość,
                          i mnohaje inšaje jość.
Lublu ziamlu.
                        Ziamlu i prakłinaju –
dzie kazki tajuć, jak ranišnija dymy,
dzie zdrady znaju
                            i straty znaju,
dzie ŭsio prachodzić
                              i dzie prachodzim my.
Lublu ziamlu ja
                            sercam svaim natchnionym.
I prakłinaju,
                    i tym ža sercam tužu.
Tak i žyvu –
                    pamiž luboŭju j praklonam,
tak i dzialu miž imi svaju dušu.
 
 
 
 
*  *  *

Pamiaci Uł. Majakoŭskaha

 
Patronaŭ adna abojma.
Ich u abojmie – piać.
A vorahaŭ –
                    cełaja płojma.
Ź jakoha pačynać?
Pieršaja kula –
                        dla kata,
druhaja kula –
                      dla hada.
Zdradnika źniščyć mušu,
trejciaja kula –
                        jamu.
Čaćviortym razam na mušku...
Kaho tam jašče vaźmu?
Adna zastajecca kula.
Ź joj pačakaju
                        pakul ja...
 
 
 
 
*  *  *
Baču: mnie śviata padrychtavałi.
Prybrałi ŭsio,
                        padramantavałi.
Šary. Hirlandy.
                            Miedź błiščyć.
Viasiołaja muzyka hučyć.
Snujuć rasparadčyki ŭ narodzie:
«Viesiałiciesia, dy i hodzie!»
A mnie nia chočacca śviatkavać.
Mnie bolej chočacca smutkavać.
Skrabuć na sercy maim koški.
Spahady šukaju u ludziej:
«Pačakałi b
                  sa śviatam troški.
Ja nie mahu pryniać udzieł».
Ale śviatočna nastrojeny ludzi.
Miedź błiščyć.
                            Karusiel imčyć.
Arełi ŭźlatajuć.
                              Marš hučyć.
Usio patanaje
                    ŭ śviatočnym hudzie.
Usie śviatkujuć.
                          Adzin ja zmročny.
I ja ŭciakaju –
                    chutčej, chutčej!
Irvusia skroź natoŭp śviatočny.
Chutčej, chutčej – ź ludskich vačej!..
Nazaŭtra byŭ ja u humory.
Nia skrebłi koški hrudzi maje.
I ja, viasioły i badziory,
pajšoŭ tudy,
                      dzie śviata... Ale
užo nie było nijakaha śviata.
Nichto nia jhraje.
                          Nichto nie piaje.
Źniaty šary.
                      Hirlanda źniata.
Visić abryvak adzin ad jaje.
Jašče kavałak papierki źmiataj
śviata ŭčarašniaje vydaje...
 
 
 
 
*  *  *
Abrastajem.
                  Papierami, rečami,
abaviazkami,
                  zvyčkami,
                                  strečami.
Abrastajem bolami, ochami.
Jak vałun abrastaje mocham,
abrastajem mocham abstavin.
Abrastajem daŭhami, chvastami.
Abrastajem, jak bierah kustami.
«Dzie čužoje, dzie naša? –
                                          pytajem, –
Dzie raściom, a dzie abrastajem?» –
My pytajem.
                    Heta niaprosta
abrastańnie adroźnić ad rosta.
Na dušy majoj –
                            ščeć hustaja.
Adčuvaju:
                idzie abrastańnie.
Adčuvaju: idzie abrastańnie.
Dy spynić jaho ja nia ŭ stanie.
A, być moža,
                        spynić ja ŭ stanie?
Moža, ŭziać
                    dy uzniać paŭstańnie?
Moža, ŭsioju pieršaasnovaju
abudzicca pa-viasnovamu?
Žyć pačać sa staronki novaj –
jašče čystaj,
                      jašče viasnovaj?
Tolki jak ža my paŭstaniem,
kałi kožny mih abrastajem,
rasstajemsia z samimi saboju –
niechta z bojem,
                      a niechta biaz boju...
 
 
 
 
*  *  *
Prychodzić viasna,
                                raźłivajucca reki.
Vychodziać ź bierahoŭ svaich.
Prychodziać straści,
                                    i my, čałavieki,
burłim, jak raźłivy
                                rek viesnavych.
Minaje viasna,
                      i viartajucca reki
ŭ svaje stałyja bierahi.
Ścichajuć straści,
                                  i my, čałavieki,
hladzim na ich, jak na hrachi.
 
 
 
 
*  *  *
Praŭda – toje, što vidavočna,
toje, što možna ŭbačyć i čuć,
toje, što možna sercam adčuć
i navat u śnie bačyć štonočna.
Adkrytaju łičycca Ameryka,
kałi jaje ŭbačać skroź tuman.
Vidavočnaść – praŭdy mierka,
a ŭsio astatniaje – padman.
 
 
 
 
*  *  *
Dla mieniej razumnych
                                    razumna było b
być prosta bolej ćviarozym,
bolš tych pavažać,
                                    svoj suniaŭšy apłomb,
chto maje bolšy rozum.
 
Dla mieniej sumlennych,
                                      dušoju hłuchich,
było b namnoha sumleńniej
toj fakt, što sumleńnie jość u druhich,
nia stavić pad sumnieńnie.
 
I ŭsim było b lepiej,
                                  kab u svoj čas
zbyłisia takija źmieny:
durań nia vučyć rozumu nas,
sumleńniu – niesumlenny.
 
 
 
 
Razmova
– Jak padarožža?
                              Jakija uražańni?
–  Ja nie zaŭvažyŭ,
                              mianie nie zaŭvažyłi.
–  Takoje ŭražańnie ahulnaje?
–  Było chałodna i niaŭtulna.
–  A što zapomniłasia asabłiva?
–  Było niaŭtulna i siratłiva.
–  Zhuščajecie farby – skažycie ščyra?
–  Było siratłiva, było syra.
–  Nia skažaš, što ŭbačyłi vy mnoha.
–  Było chałodna i adzinoka.
–  A, moža, byłi jakija sustrečy?
–  Byŭ doždž asieńni,
                                      asieńni viečar.
–  Dziŭnaje niešta vy havorycie.
–  Ja byŭ adzin u čužym mnie horadzie.
–  I vas u haścinicy nie atahrełi?
–  Byłi chałodnyja batarei.
–  Nakont batarej vy navydumlałi.
–  Nie pačynaŭsia sezon aciaplalny.
–  A-a, tady zrazumieła...
 
 
 
 
*  *  *
Z žalem hladžu na dzicia,
maleńkaje, biezdapamožnaje,
i chočacca pamahčy jamu.
Ale jak? Jak jamu pamahčy,
kałi tolki samo pa sabie
jano moža raści, nabiracca sił.
 
Sa spahadaj hladžu na čałavieka,
naiŭnaha, niaŭmiełaha, niespraktykavanaha,
i chočacca jamu pamahčy.
Ale jak? Jak jamu pamahčy,
kałi tolki praz ułasny vopyt
jon moža stać inšym.
 
Z bolem hladžu na čałavieka,
jakoha źniaviečyła, skalečyła žyćcio,
i chočacca jamu pamahčy.
Ale jak? Jak jamu pamahčy,
kałi tolki samo žyćcio
moža viarnuć jamu raniejšy vobłik.
Jak? Jak pamahčy čałavieku?
A pamahčy jamu ja pavinien.
 
 
 
 
*  *  *
Ja pračynaŭsia z takim pačućciom,
z takoju niajasnaj tryvohaju,
jak byccam nia tak štoś z maim žyćciom
ci niešta nie tak uvohule.
Z domu vychodziŭ ja naśpiech,
toju tryvohaju hnany.
I raptam pačuŭ ja dziciačy śmiech,
ščyry i biezzahanny.
Mnie stała lahčej u toj ža mih.
Potym ja ŭbačyŭ dziaciej samich,
zaniatych svajoj hulnioju,
viasiołaj svajoj hamanoju.
Majo niespakojnaje pačućcio
niby źniało rukoju.
Ja ŭsioju istotaj adčuŭ:
                                    žyćcio
idzie svajoj čarhoju.
 
 
 
 
*  *  *
Maŭčańnie byvaje roznaje.
Adny maŭčać tamu,
što vielmi aściarožnyja, –
bajacca roznych tabu.
Maŭčańnie byvaje roznaje.
Maŭčać zanadta ćviarozyja.
Skieptyki maŭčać:
«Nu što karyści kryčać?».
Maŭčać i abyjakavyja –
tvary maślana-łakavyja.
Što im da taho,
da bolu majho i tvajho!
Jość maŭčuny – amatary
śmiełasci čužoj.
Raźviesiać svaje łakatary:
«Oj, jak cikava, oj!»
Maŭčańnie byvaje roznaje.
Jašče jość maŭčańnie hroznaje.
Maŭčyć čałaviek, tryvaje,
maŭčyć, jak i pobač maŭčać.
I raptam rašuča zryvaje
z vusnaŭ svaich piačać.
I raptam siabie ŭzryvaje:
«Ja bolš nie mahu maŭčać!»
i skaža takoje adčajnaje...
Kałi ŭžo i maŭčać –
dyk ja za takoje maŭčańnie.
 
 
 
 
*  *  *
«Čałaviek maleńkaha rosta,
čamu nia ros, na čyjoj vinie?»
Čałaviek adkazvaje prosta:
«Heta zaležyć nie ad mianie».
«Čałaviek maleńkaha rozuma,
moh ty być razumniejšym ci nie?»
Čałaviek havoryć ćviaroza:
«Heta zaležyć nie ad mianie».
«Čałaviek dušy maleńkaj,
Moh ty lepšym być ci nie?»
Čałaviek maŭkłivy niejki,
nie adkazvaje jon mnie.
Mabyć, ciažkaje pytańnie.
Čałaviek maŭčyć niezdarma.
Chibam našym jość apraŭdańnie,
podłaści apraŭdańnia niama.
 
 
 
 
Ziamnaja sprava
Rabiłi ziamnuju spravu –
zvyčajnuju, zvyčnuju, daŭniuju.
Rabiłi rupna i ź viedańniem,
jak robiać z časoŭ spradviečnych
druhija ziamnyja spravy...
Spačatku myłi niabožčyka,
potym pieraadziavałi
jaho va ŭsio novaje,
bo na toj sviet treba
źjaŭlacca ŭ novym i čystym.
Hrukałi siakierami,
trunu rabiłi mužčyny.
A ŭ hety čas žančyny
varyłi klocki i kašu –
varyłi dla paminak.
Adny byłi kala piečy,
druhija ž kala niabožčyka
płakałi-hałasiłi:
«A na kaho pakinuŭ,
a našto pamior».
Pad viečar skazaŭ niechta,
bolš za druhich razvažłivy,
što para na mohiłki,
bo sonca moža zajści.
Panieśłi ŭ trunie niabožčyka,
panieśłi nahami ŭpierad
(usie ziamnyja spravy
robiacca ŭ peŭnym paradku),
pavieźłi za viosku ŭ lasok.
Mahiła była hatova.
Apioršysia na łapaty,
čakałi dałakopy,
kałi zakopvać im.
Trunu apuściłi ŭ mahiłu,
pa žmieńcy ziamłi kinułi.
A niechta, bolš daśviedčany,
kinuŭ jašče i maniet.
Mužčyny stałi zakopvać.
Rabiłi jany heta
rupna i dziełavita,
byccam jany rabiłi
zvyčajnuju, zvyčnuju spravu.
Viartałisia ŭ viosku z mohiłak
užo na zachadzie sonca.
Viartałisia z adčuvańniem,
błizkim da palohki, –
jany ž zrabiłi jak treba
svaju ziamnuju spravu.
 
 
 
 
*  *  *
Dobra, što siń
                          za aknom zhuščajecca.
Dobra, što haśnie
                              hety pramień.
Dobra, što hety dzień
                                      kančajecca –
hety ciažki, nievynosny dzień.
Cicha. Nichto ni z kim
                                nie spračajecca.
Cicha. Nichto ni z kim
                                nie stračajecca.
Ścišyŭsia viecier.
                              Ścišyŭsia syn.
Dobra, što pryciemak
                                    zhuščajecca.
Dobra, što hety dzień
                                      kančajecca.
Bo nie chapiła b inačaj sił.
 
 
 
 
*  *  *
Daŭno minuła majo śvitańnie.
Minaje moj poŭdzień,
                                  minaje moj dzień.
Pačynajecca doŭhaje raźvitańnie,
z taboju, žyćcia niazhasny pramień.
A tam i moj viečar,
                              moj cichi viečar.
Za im – biaskoncaja noč maja.
Uzyduć zory
                        nad losam maim čałaviečym,
dy hetych zoraŭ
                          nia ŭbaču bolej ja.
 
 
 
 
*  *  *
Voś i ty, jak druhija,
prosiš: «Nie šumi».
Jak byccam tvaja stychija –
heta śviet cišyni.
Jak byccam (voś niedarečnaść,
žyvieš – dyk žyvi dy šumi!)
upieradzie ŭ nas nia viečnaść
biaźludnaj cišyni.
 
 
 
 
*  *  *
Lacieŭ hruhan.
                      Sieŭ na kurhan.
Ahledzieŭsia pavokał.
Znajomaje štoś zaŭvažyŭ hruhan
svaim starečym vokam.
Ci to hety dub,
                        ci to heta kość,
ci roŭ toj, –
                    jamu nahadałi
jaho, hruhanovu, maładość,
jaho, hruhanovy, bałi.
Zdajecca, voś tut, –
                                  bo toj ža roŭ,
tyja ž vałun i dreva, –
lažałi trupy,
                        stajała kroŭ,
ješ – kolki tabie treba.
Zdajecca, voś tut
                            i byŭ toj bal,
taja sałodkaja tryzna.
Kałi to było?
                      Jamu ž amal
dźvieście, kałi nia trysta.
Kałi nasypany
                          hety kurhan?
Chto viedaje,
                  chto znaje...
Siadzić hruhan.
                          Hladzić hruhan.
Svaju maładość ŭspaminaje.
 
 
 
 
Žadańni
Znajści b jaki pakojčyk kutni,
i tam, zabiŭšysia ŭ kutok,
addacca radaści pakutnaj –
pisać: radok!
                      Jašče radok!
 
Zabracca b na pustynny vostraŭ,
za trydzieviać ziamiel i viorstaŭ,
uziaŭšy tolki stopku knih.
I – načytacca ŭvolu ich!
 
Razucca b i pajści ściažynaj –
to travianistaj, łuhavoj,
to hładka ŭbitaj, palavoj –
nahami ŭbitaj, nie mašynaj.
 
Viarnucca b znoŭ u maładość,
ciabie sustreć, jašče čužuju,
i žyć pačać biaz hetych voś...
ty viedaješ, pra što kažu ja.
 
Voś tvoj lasok.
                            Voś tvoj piasok.
Voś tvaje sosny.
                            Tvaja jama.
Pačuć by jašče raz:
                                  «Synok».
Pakłikać by jašče raz:
                                        «Mama».
 
 
 
 
*  *  *
Jak družna my
                        vostraŭ svoj abžyvałi!..
Navokał šumiełi
                            chałodnyja chvałi.
I škvały hułi,
                        i vyłi šakały,
i styłi na vietry
                          maŭkłivyja skały,
i niejkija ptuški
                          kryčałi niema,
kryčałi i biłisia ŭ šeraje nieba.
A my abžyvałi
                          svoj vostraŭ pustynny.
My hrełi adzin adnaho,
                                      kałi styłi.
My mužnaść adzin u adnym šukałi,
kałi padychodziłi błizka šakały.
Adzin adnaho
                      zasłaniałi addana,
kałi pahražaŭ paryŭ urahana...
Jak my adzin adnaho adčuvałi!
Jak družna my vostraŭ svoj abžyvałi!
Jak my adzin adnaho lubiłi!
Jak ščyra my spravu svaju rabiłi!..
Kałi ž my, stamiŭšysia, zasynałi,
nam śniłasia:
                      ścišyłisia chvałi.
Suniałisia škvały,
                              nia vyjuć šakały,
nia stynuć na vietry
                                  maŭkłivyja skały.
I ptuški piajuć,
                          nie kryčać bolej niema,
vysoka ŭźlatajuć
                                u siniaje nieba.
Vysoka, vysoka...
 
 
 
 
Žančyna nasustrač mnie idzie, abo płaścinka, jakaja zajeła
Łiryčny žart
Žančyna nasustrač mnie idzie.
Žančyna nasustrač mnie idzie.
Žančyna nasustrač mnie idzie.
Radaści być ci być biadzie?
Žančyna nasustrač mnie idzie.
Žančyna idzie.
Žančyna idzie.
Nasustrač idzie.
Žančyna, žančynka...
Zajeła płaścinka.
Na pomač zavie.
Zajeła, zajeła, zajeła, zaje...
Žančyna nasustrač mnie idzie.
Radaści być ci być biadzie?
Žančyna, baču ruchi tvaje.
Žančyna, baču ruki tvaje.
Žančyna, baču huby tvaje.
Žančyna, baču zuby tvaje.
Biełyja, biełyja zuby tvaje.
Zajeła, zajeła, zajeła, zaje...
Žančyna prachodzić mima mianie.
Žančyna prachodzić mima mianie.
Žančyna prachodzić mima mianie.
Mima mianie.
Mima mianie.
Žančyna voś-voś mianie abminie.
Mianie abminie.
Mianie abminie.
Zajeła, zajeła, zajeła, zaje...
Ja čuju pobač kroki jaje.
Ja čuju pobač toki jaje.
Ja čuju pobač dychańnie jaje...
Dychańnie jaje,
dychańnie jaje,
dychańnie jaje...
Zajeła, zajeła, zajeła, zaje...
Žančyna mima mianie prajšła.
Žančyna mima mianie prajšła.
Žančyna mima mianie prajšła.
Mima prajšła,
mima prajšła.
Mima mianie.
Zajeła, zajeła, zajeła, zaje...
Žančyna, čuju kroki tvaje.
Žančyna, baču nohi tvaje.
Žančyna, baču nohi tvaje.
Nohi tvaje.
Nohi tvaje.
Nohi tvaje.
Zajeła, zajeła, zajeła, zaje...
Zajeła płaścinka,
na pomač zavie.
 
 
 
 
*  *  *
Voś-voś rastajuć ledziašy.
Idzie viasnovy doždž piaščoty –
patrebny dla travy dušy
i dla łistoty ŭsioj istoty.
Jak bieź jaho zmahłi b my!
                                          Što ty!
Ź im my i robimsia ludźmi...
Idzie viasnovy doždž piaščoty,
idzie majovy doždž lubvi.
 
 
 
 
*  *  *
Było tak radasna i choraša!
Ty, jak ahoń, achaplała horača.
Było tak dziŭna i cikava!
Ty, jak vada, mianie abciakała.
Ty, niby viecier, mianie abviavała.
Ty, niby viećcie, mianie abvivała.
Ty, niby łiście, šaptała niešta.
Ty, jak ziamla, stahnała hrešna.
Potym hučała muzyka cichaja:
tajnu viałikuju spaścih ja.
 
 
 
 
*  *  *
Hudzieła, huło ŭ maich vušach.
Hudzieła, huło va ŭsim maim ciele.
A ź ciełam była zaadno i duša –
suładna jany źviniełi, hudziełi.
Jak mora u bierah,
                            tak biŭsia toj huł
ŭ maje barabannyja pieraponki.
I mroiŭsia bieły, ramonkavy łuh:
ad kraju da kraju bialełi ramonki.
Hudzieła, huło ŭ maich vušach.
Huło i źvinieła va ŭsioj istocie.
Huło na vysokaj praniźłivaj nocie.
I ja zrazumieŭ –
                        o, ščascie! o, žach! –
što značyć toj huł,
                                    što značyć toj łuh.
Ja byŭ ulubiony.
                            Ja byŭ, jak usie my.
I ja, jak źviano,
                      uklučaŭsia ŭ łancuh
lubovi, jaje ŭsiepłanietnaj histemy...
 
 
 
 
*  *  *
Jak my žyłi,
                      jak my lubiłi? –
Što toj zapavietny sučok hubiłi,
na jakim siadzieła luboŭ
i burkatała, nakštałt hałuboŭ.
Jakija słovy źlatałi z vusnaŭ?
Što toj sučok adnojčy chrusnuŭ,
i adlacieła naša luboŭ
stajkaju spudžanych hałuboŭ.
Jak my žyłi,
                    jak my lubiłi?
Jak my pra toje zusim zabyłi,
my, chałodnyja iłby,
što pačućcio – nie hałuby?
IPto hołub vierniecca,
                                    jon – chatni,
a dzikuju radaść złavi!
Što nie pustujuć hałubiatni,
a dušy pustujuć bieź lubvi...
 
 
 
 
Dažynki
Paema
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Zaazierje
Paema
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Darujcie!
Paema viny
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Vieršy maje – piśmy...
Ja znajšoŭ vyznačeńnie
svaim vieršam, –
tym, što napisany,
i tym, što jašče nie napisany
i śpiejuć niedzie ŭ nietrach
majoj dušy.
Vieršy maje –
heta piśmy.
Heta tolki piśmy.
Piśmy ŭ minułaje,
piśmy majmu papiaredniku.
Ja chaču viedać, ci nie maje
jon da mianie jakich pretenzij,
ja chaču spytacca,
ci niama ŭ jaho, miortvaha,
jakoj-niebudź kryŭdy na mianie, žyvoha.
Vieršy maje – piśmy ŭ budučaje,
piśmy da maich patomkaŭ,
ja chaču viedać,
pomniać jany mianie
ci nia pomniać.
Ja chaču viedać, ci pamahaje im moj vopyt,
i chaču pakinuć im
svoj zapaviet
(u adnosinach da patomkaŭ
vieršy maje – duchoŭny zapaviet).
Vieršy maje – maje piśmy.
Mama, ty atrymoŭvaješ
maje piśmy?
Ci jany da ciabie nie dachodziać?
Ci, moža, ja nie tak pišu adras?
Ja pišu: «Mahiła maci».
A moža, treba pisać niejak inačaj?
Moža, patrebny niejki inšy
bolš dakładny adras?..
Vieršy maje – maje piśmy.
Piśmy ludziam.
Tym, jakich ja lublu
i jakim nie mahu nie skazać,
jak ja ich lublu.
I tym, jakich ja nie lublu
i jakim ja pavinien skazać,
što ja ich nie lublu.
Vieršy maje – maje piśmy,
I pišu ich nie dla taho,
kab napomnić pra siabie,
kab napomnić ab svaim isnavańni.
Nie, ja pišu dla taho, kab napomnić
ab našym usieahulnym isnavańni,
kab usie pomniłi
ab žyćci ŭsich.
Vieršy maje – maje piśmy.
I pakolki heta tak,
to ja pišu ich niedaremna.
Prosta vieršy mohuć nie čytać,
prosta vieršy mohuć jeści myšy.
A piśmy – nie.
U piśmaŭ inšy zusim los.
Vieršy maje – maje piśmy.
Na adny ja atrymaju adkaz.
Na druhija adkaz
budzie iści doŭha-doŭha,
jak idzie na ziamlu śviatło
ad dalokaj zorki.
Adkaz moža pryjści tady,
kałi mianie ŭžo nia budzie.
Ale heta mianie nie pałochaje.
Hałoŭnaje, što taki adkaz budzie.
Vieršy maje – maje piśmy.
A mnie treba napisać bieźłič pisiem.
Kolki na ziamłi čałaviek?
Niekalki miljardaŭ?
Nu voś ja pavinien budu napisać
niekalki miljardaŭ pisiem.
Kožnamu čałavieku pa piśmu.
A kolki ludziej budzie na ziamłi?
Ciažka skazać?
Usio adno ja budu pisać im.
I budu nastojłiva pisać
svajoj maci.
Moža, jakoje i dojdzie.
Budu nastojłiva pisać,
pakul nie sustreniemsia znoŭ ź joju
i ŭ mianie nia budzie mahčymaści.
skazać joj: «Mama!»
I budu nastojłiva pisać piśmy tudy –
u tuju siniuju prastoru, tuju daleč,
niedasiahalnuju majmu zroku
i navat majoj śviadomaści,
pakul nia pryjdzie adtul adkaz.
I kałi hety adkaz
budzie iści doŭha vielmi,
jak idzie śviatło ad dalokaj zorki,
i kałi jon pryjdzie tady,
jak mianie ŭžo nia budzie,
to pašluć mnie adkaz pa adrasu,
pa jakomu ja pišu svajoj maci...
 
 
 
 
Padabajecca     Nie padabajecca
2009–2020. Biełaruś, Miensk.