РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Пімен Панчанка
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Разьвітаньне
Вялікая дзяржава – Вялікая ідэя.
I ўсё ж, таварыш мой,
Мазгамі шавяльні:
Каля агню братэрства
Растуць і ліхадзеі
I расьцьвітае
Вялікадзяржаўны шавінізм.
 
Малыя народы –
Як грошы разьменныя ў касах.
На бронзавых конях
Усюды сядзяць палкаводцы:
То пакарэньне Каўказа,
То высяленьне Каўказа,
То Беластоцкая вобласьць,
То ваяводства.
 
Якія б войны
У нас ні перакатваліся,
I як бы акупанты
Ні дратавалі зямлю,
Рана ці позна
Народы распраўляліся з катамі,
I зноў аралі і сеялі,
I гаварылі: «Люблю».
 
Пахлі нашы пожні
Мятаю і рутаю,
А цяпер
Пасьля аграхімічных праполак
Пахне глеба гербіцыдамі,
А вада атрутаю.
У рацэ – ні плотак, ні язёў,
Ні ў жыце перапёлак.
 
А нашы псэўдаасьветнікі,
Сабраныя на канцылярскіх сьметніках,
Магутныя бюракраты
Уласным сьцьверджаньням рады:
«Гаворыш па-руску ––
Інтэрнацыяналіст;
Гаворыш па-беларуску –
Нацыяналіст,
Вучы дзяцей французскай,
Ангельскай, эсперанта,
Але не беларускай...» –
Палохаюць піраты.
I адвучылі
Дзяцей і бацькоў,
I адлучылі
Ад родных народных слоў.
 
Вучоны невук
Ці дурнаваты крытык,
Якія паэзію
Не разумеюць і не адчуваюць,
То ў жанры даносу,
То пагардліва адкрыта
Мяне з году ў год
Ушчуваюць:
 
«Каму патрэбна
Тваіх маніфэстаў рыторыка?
Трэба пра шчасьце пісаць
I далі прасторныя».
А я журуся: Мала ў Беларусі
Разумных гісторыкаў,
Якія любяць і ведаюць
Родную гісторыю.
 
Закрэсьлілі б невукі
Мары усе залатыя:
«Зьнікае ўсё:
I вучэньні, і мовы, і веры.
Сёньня Рым размаўляе
Не на латыні,
А Афіны гавораць
Не на мове Гамера».
 
Мы спазьніліся
На сотні, напэўна, гадоў,
А можа,
На цэлае тысячагоддзе.
Мы забылі пра вольнасьць
Старажытных сваіх гарадоў.
Наш цягнік адышоў.
Зьнікла родная мова
Ў народзе.
 
У кожнага ёсьць
Свае рэкі –
Ці Дняпро, ці Нёман,
Ціхі Дон, ці раз'юшаны Енісей.
У сваіх парадзелых лясах
Я не чую
Ўсхвалёваны гоман,
А рака памутнелага часу
Нас нясе, і нясе, і нясе...
 
Пастаю я самотна
Каля полацкай белай Сафіі,
Паблукаю ў Гародні,
Пажуруся ў турава-пінскім Палесьсі,
А вочы мае ўжо не плачуць –
Сухія-сухія:
Не чутно мне з былога
Ні грому,
Ні звону,
Адны толькі казкі
Ды песьні...
 
Родны Янка Купала,
Вы пісалі:
«Я веру – настане...»
Дарагі мой Іван Дамінікавіч,
Не, не настане!
Гэта ўжо не сьвітаньне,
Гэта наша настала зьмярканьне,
Гэта з мовай маёй,
Гэта зь песьняй маёй
Разьвітаньне.
 
[1988]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2017. Беларусь, Менск.