RODNYJA VOBRAZY Vobrazy miłyja rodnaha kraju,               
Smutak i radaść maja!..
      
 
Jakub Kołas
    Hałoŭnaja      Słoŭniki      Haścioŭnia      Spasyłki      Ab sajcie       Кірыліца      Łacinka    
Pimien Pančanka
Vieršy
Kantekstny tłumačalny słoŭnik
Raźvitańnie
Viałikaja dziaržava – Viałikaja ideja.
I ŭsio ž, tavaryš moj,
Mazhami šavialni:
Kala ahniu braterstva
Rastuć i łichadziei
I raśćvitaje
Viałikadziaržaŭny šavinizm.
 
Małyja narody –
Jak hrošy raźmiennyja ŭ kasach.
Na bronzavych koniach
Usiudy siadziać pałkavodcy:
To pakareńnie Kaŭkaza,
To vysialeńnie Kaŭkaza,
To Biełastockaja vobłaść,
To vajavodstva.
 
Jakija b vojny
U nas ni pierakatvałisia,
I jak by akupanty
Ni dratavałi ziamlu,
Rana ci pozna
Narody raspraŭlałisia z katami,
I znoŭ arałi i siejałi,
I havaryłi: «Lublu».
 
Pachłi našy požni
Miataju i rutaju,
A ciapier
Paśla ahrachimičnych prapołak
Pachnie hleba hierbicydami,
A vada atrutaju.
U race – ni płotak, ni jazioŭ,
Ni ŭ žycie pierapiołak.
 
A našy pseŭdaaśvietniki,
Sabranyja na kancylarskich śmietnikach,
Mahutnyja biurakraty
Ułasnym śćvierdžańniam rady:
«Havoryš pa-rusku ––
Internacyjanałist;
Havoryš pa-biełarusku –
Nacyjanałist,
Vučy dziaciej francuzskaj,
Anhielskaj, espieranta,
Ale nie biełaruskaj...» –
Pałochajuć piraty.
I advučyłi
Dziaciej i baćkoŭ,
I adłučyłi
Ad rodnych narodnych słoŭ.
 
Vučony nievuk
Ci durnavaty krytyk,
Jakija paeziju
Nie razumiejuć i nie adčuvajuć,
To ŭ žanry danosu,
To pahardłiva adkryta
Mianie z hodu ŭ hod
Uščuvajuć:
 
«Kamu patrebna
Tvaich manifestaŭ rytoryka?
Treba pra ščaście pisać
I dałi prastornyja».
A ja žurusia: Mała ŭ Biełarusi
Razumnych historykaŭ,
Jakija lubiać i viedajuć
Rodnuju historyju.
 
Zakreśłiłi b nievuki
Mary usie załatyja:
«Źnikaje ŭsio:
I vučeńni, i movy, i viery.
Siońnia Rym razmaŭlaje
Nie na łatyni,
A Afiny havorać
Nie na movie Hamiera».
 
My spaźniłisia
Na sotni, napeŭna, hadoŭ,
A moža,
Na cełaje tysiačahoddzie.
My zabyłi pra volnaść
Staražytnych svaich haradoŭ.
Naš ciahnik adyšoŭ.
Źnikła rodnaja mova
Ŭ narodzie.
 
U kožnaha jość
Svaje reki –
Ci Dniapro, ci Nioman,
Cichi Don, ci razjušany Jenisiej.
U svaich paradziełych lasach
Ja nie čuju
Ŭschvalovany homan,
A raka pamutniełaha času
Nas niasie, i niasie, i niasie...
 
Pastaju ja samotna
Kala połackaj biełaj Safii,
Pabłukaju ŭ Harodni,
Pažurusia ŭ turava-pinskim Paleśsi,
A vočy maje ŭžo nie płačuć –
Suchija-suchija:
Nie čutno mnie z byłoha
Ni hromu,
Ni zvonu,
Adny tolki kazki
Dy pieśni...
 
Rodny Janka Kupała,
Vy pisałi:
«Ja vieru – nastanie...»
Darahi moj Ivan Daminikavič,
Nie, nie nastanie!
Heta ŭžo nie śvitańnie,
Heta naša nastała źmiarkańnie,
Heta z movaj majoj,
Heta ź pieśniaj majoj
Raźvitańnie.
 
[1988]
 
 
 
 
Padabajecca     Nie padabajecca Vodhuki
2009–2017. Biełaruś, Miensk.