РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Якуб Колас
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Усход сонца
На усходзе неба грае
Пераліўным блескам,
Сыпле золата над гаем
I над пералескам.
 
Чуць-чуць дрогне, праліецца
Чырвань на усходзе –
Гэта неба усьміхнецца
Людзям і прыродзе.
 
Сьмех адказны, сьмех шчасьлівы
Ходзіць на пагорках.
Час сьвітаньня – час зычлівы...
Гаснуць, нікнуць зоркі.
 
Шырай, шырай зараніца
Разьнімае крыльле,
Нібы пожар б’е крыніцай
Там, на небасхіле.
 
Сноп праменьняў, пышна ўзьняты,
Сее бляск-чырвонцы –
Гэта неба сьцеле шаты
На дарогу сонцу.
 
Над палямі мрок прарваўся,
Па нізах расплыўся,
Лес туманам заснаваўся,
Луг расой абмыўся.
 
Агнявыя валаконцы
Ткуцца ў шоўк чырвоны –
Гэта хмаркі ладзяць сонцу
I дзяньку кароны.
 
Як прыемна пахне збожжа!
А вакол – спакойна!
Эх, як слаўна, як прыгожа,
Хораша, прыстойна!
 
I сабрала неба фарбы
Колераў дзівосных...
I дзе ёсьць такія скарбы
Гожства, сугалосься?!
 
1908
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.