RODNYJA VOBRAZY Vobrazy miłyja rodnaha kraju,               
Smutak i radaść maja!..
      
 
Jakub Kołas
    Hałoŭnaja      Słoŭniki           Spasyłki      Ab sajcie       Кірыліца      Łacinka    
Janka Kupała
Vieršy
Kantekstny tłumačalny słoŭnik
Lasnaja careŭna
Daloka – mil mnoha ad vioski-siała –
U lesie zialonym careŭna žyła, –
Careŭnaj zialonaha lesu była, –
      Žyła viečna ŭ im, panavała nad im.
 
Tvar mieła śviatłisty, jak nieba uzor,
Karonu nasiła, satkanuju z zor,
Ź łistočkaŭ zialonych jaje byŭ ubor.
      Pavieŭnaj była, jak imhła, jak toj dym.
 
Sama, jak niahadanych kazak napieŭ,
Viek słuchała lesu, što himny joj pieŭ,
Ź joj ciešyŭsia razam, ź joj razam ciarpieŭ,
      I viečar, i ranicu ź joj spatykaŭ.
 
Jana – jak bahinia (a les toj – jak car),
Kupałasia ŭ rosach i ŭ kapłinach chmar,
Pramieńniami sonca ŭcirała svoj tvar,
      A viecier joj kosy časaŭ, zaplataŭ.
 
Za chmaraju chmara, bieh letaŭ i zim;
Ahnistyja zory na niebie niamym
Jaje całavałi pahladam svaim,
      Jaje, nienahladnuju dumku maju.
 
Za pieśniaju pieśnia łunała nad joj
I kazki łunałi tajemnaj siamjoj.
Careŭna maja ty, zialony les moj,
      Ja vašy i pieśni, i kazki piaju!
 
«I nočkaj, i dniom – pierad snom, paśla sna –
Ja tut karaleŭna, – tak pieła jana, –
Ja tut, jak sirotka, panuju adna,
      Nia maju z kim bajać u hetaj hłušy!
 
Hałinki lasnyja, pasłušnyja mnie,
To kłoniacca ŭ doł, to šumiad ŭ vyšynie,
Adno hamaniać ab zimie i viaśnie,
      A serca niama ŭ ich, niama ŭ ich dušy.
 
Karonie majoj ŭsio čahoś nie staje...
Što značać mnie biełyja hrudzi maje,
Moj hołas, što dośvitnaj ptuškaj piaje,
      Ahnistyja vočy i ruki, jak chmiel?
 
Hrudźmi prytułicca nia maju k kamu;
Chto čuje, jak hołasam dolu klanu?
Chto bača, jak vidniu vačami ja ćmu?
      Z kim lahu, rukami abniaŭšy, ŭ paściel?»
 
A les joj šapoča łistkami štodzień:
«Careŭna maja ty, moj vyśnieny cień,
K kaleniam tvaim, zhnuty sam da kaleń,
      Lublu i malusia, jak Bohu, tabie!
 
Ci ž mała addany tabie ja ŭvieś čas? –
Svaich nie škaduju raskviečanych kras,
Łistkami ŭbiraju ŭ kviacisty abraz,
      Całuju, miłuju ŭ pakornaj malbie!
 
Ad voka błahoha ciabie baraniu,
Haduju śpiavačuju ptušak radniu,
Šumlu ab tabie na śviet ceły i śniu
      Ab soniejku, roŭnym tvaim charastvu;
 
Uletku ŭbiraju ŭ raśćviety hałin,
Zimoju – ŭ bryljanty pušanych śniažyn.
Zimoju i ŭletku ja – vierny tvoj syn, –
      Z taboju taboju, careŭna, žyvu.
 
Čaho ž nie staje tabie ŭ hetaj hłušy?
Ty ždžeš čałaviečaha serca j dušy.
Padumaj, careŭna, i dum nie sušy, –
      Ty zhinieš, jak znojdzie ciabie čałaviek!
 
Ja čuju – ŭžo homan płyvie z-za hary,
Ŭžo točać tam ludzi svaje tapary;
Chto viedaje, moža, apošniaj pary
      Z taboj dažyłi i zahubim svoj viek».
 
Tak pieła careŭna, tak les adpiavaŭ;
Joj ludskich chaciełasia ŭciechaŭ, zabaŭ,
Jon tolki jaje znaŭ, jaje miłavaŭ
      I siejaŭ niavieru ŭ jaje da ludziej.
 
O, les moj zialony, o, rodny ty moj!
Lasnuju careŭnu svaju supakoj, –
Ŭžo joj nie minuci darožki ludskoj,
      Ŭžo pryjdziecca zbycca karony svajoj!
 
∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙
 
1910
 
 
 
 
Padabajecca     Nie padabajecca
2009–2020. Biełaruś, Miensk.