РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
*  *  *
Дарогай змучаны далёкай
(А быў дзяніны таей склон),
Я лёг пад крыжам, і так лёгка
Заснуў, і гэткі бачу сон:
 
Я лесам шоў; якаясь змора
Вяла па ім мой сьпячы дух,
А лес быў цёмны, як дно мора,
Як мора дно, быў нем і глух.
 
Я заблудзіў, і страшна стала
Мне ў гэтай пушчы аднаму;
Ды бурай неба рагатала...
I ўздумаў я: памру вазьму!
 
Надзея зь вераю нямелі...
Тады, як зь неба ці зь зямлі,
Якаясь цень падходзе ў белі,
Такая, быццам знаў калі,
 
I кажа мне: «Чаго, сын міра,
Упаў так сэрцам і душой?
Я – песьня, а во мая ліра!
Бяры нас! Хочам быць з табой.
 
I страх жыцьця цябе аставе,
I бор пачне шумець жыцьцём;
Мы сьлед праложым табе к славе
Чаго жадаў, мы ўсё дадзём».
 
I дзіва! Блуд і страх мой зломан:
Лес прасьвятлеў, загаманіў,
Мне стаў паняцен пушчы гоман...
Тут я збудзіўся, недасьніў.
 
[1906–1910]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.