РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Выйду, выйду...
Выйду, выйду я з хацінкі
        Ў зялёны садок,
Пайду к грушцы пад галінкі,
        Пасяджу кусок.
 
Шуміць грушка нада мною,
        Трасуцца лісткі,
Душа поўна неспакою,
        Ў сэрцы жаль такі.
 
Навяртаюцца на вочы
        Сьлёзы, як раса,
Сьветлых думак гнаць ня хоча
        Моладасьць-краса.
 
Лятуць толькі думкі здаля,
        Хмурныя, як я.
Гасяць, давяць смуткам, жалем
        Прасьветласьць жыцьця.
 
Пяюць песьні, як з напасьці,
        Як восень, зіма,
Што ня жыць мне ў волі, ў шчасьці,
        Што долі няма...
 
Ой, ня рвіце сэрца мне так,
        Думкі! Трудна жыць!
Вазьму крыкну грозна гэтак, –
        Доля прыбяжыць.
 
Гэй, бяжы ты, гэй, ляці ты,
        Доля, да мяне.
Табой клічу пазабыты
        На яве і ў сьне.
 
Праўда думак: голас мрэ мой,
        Долі не чуваць,
Шуміць толькі грушка нема,
        Лісточкі дрыжаць.
 
[1906–1910]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.