РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Як у повесьці
Шлях. Каля шляху лес хілкі.
Вёска, дзе лес, і магілкі;
      Ў вёсцы – зь сьвятліцай хаціна,
      У хаце – з бабуляй дзяўчына.
 
Там жа паблізку стаяла
Гэткая ж хатка бязмала, –
      Хлопец у хаце жыў зь дзедам,
      Быў той дзяўчыны суседам.
 
Звалі дзяўчыну Маланкай,
Хлопца, чуў, клікалі Янкай;
      Зналіся змалку абое,
      Зналі і сёе, і тое.
 
Кожны год цёплай вясною,
Ў поле шоў Янка з сахою;
      Кужаль Маланка снавала,
      Цэўкі сукала і ткала.
 
Улетку кляпаў хлопец коску, –
Шоў луг касіці за вёску;
      Сена дзяўчына сушыла,
      Ніўку жаць потым хадзіла.
 
Жыта ляшыў ён увосень
Або лучыну біў з сосен;
      Шла яна бульбу капаці
      Ці лён часала у хаце.
 
Сані ён ладзіў зімою,
Ехаў ці йшоў ў лес зь пілою;
      Часам яна ў лес хадзіла
      Ці на таку малаціла.
 
Далей, ня так ужо далей:
Янку кудысьці пазвалі,
      Там пасадзілі за штосьці,
      Не адпусьцілі і ў госьці.
 
Болей яго я ня бачыў;
Чуў, што ня вельмі там скача, –
      Нешта капае, валоча,
      Ждучы ўсё сонейка ўночы.
 
Ну, а дзяўчына?.. Э, што там!
Збаю калісь аб ёй потым...
      Людзі ж казалі, што Янка
      Вельмі любіўся з Маланкай.
 
1911
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.