РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Натальля Арсеньнева
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
І была там вясна...
...але вочы іх былі стрыманы,  
дык не пазналі Яго.
Паводле Лукі сьв. Эвангельле
І была там вясна,
                                      як наша,
хай ня лозы цьвілі, а міндаль:
распалялі зялёныя пашы
весьніх красак пурпурны вугаль,
па далінах бляялі ягняты,
маткам тулячыся да ног,
і буйных белых зор зярняты
рассыпалі лілеі ў лагох...
Срэбна-шэра
                            курэў гарэшнік,
шнур алівак і вінных лоз...
А вясьне напярэймы, сьцежкай,
ціха йшоў
                      уваскрослы Хрыстос.
Сам –
            нясьцерпнае зьзяньне –
                                                                у зьзяньні,
сьмерцяй сьмерць растаптаўшы ушчэнт.
Ён ішоў, і нязгойныя раны
на чале ірдзянелі яшчэ...
У дзіўным, у сьвятым захапленьні
Богу-Сыну малілася ўсё –
агародж прыдарожных каменьні,
маладых ячмянёў каласьсё,
цёплы вецер, што згортваў з дарогі
вір пялёсткаў... і сонечны пыл...
і трава, што прабітыя ногі
цалавала, схіліўшы сьцяблы...
А пасьля –
                      пацягнуўся шляхамі,
ў скрыпе рогату, крыкаў, калёс,
і народ...
                    Толькі хто зь іх, няўцямных,
знаў, што побач –
                                      ускрослы Хрыстос?
Праплывалі,
                        сьляпыя,
                                              міма
Боскіх цёплых, пясьцівых рук
юнакі з залатымі вачыма,
сьцені старцаў, сагнутых у крук,
ды ніхто не схінуў каленаў,
да далоняў сьвятых не прынік,
хай прад сьцерплай ад сьлёз Магдаленай
на імгненьне і ўзьнік Садаўнік.
І ніхто не азваўся:
                                      «Равуні»,
сам ня верачы ў шчасьці вачам,
смарагдовых пальмовых галінаў
                                                                      наламаўшы,
ня выбег страчаць...
Падцікаўся нячутна вечар,
сіні змрок...
                        I ня бачыў ніхто
зь недарэчных сыноў чалавечых,
як мінаў іх,
                        раз сто,
                                        Хрыстос,
як ішоў Ён, схіліўшы на грудзі,
сьветлы твар Свой,
                                          паўзь весьняй хвалы...
Гора,
            гора,
                        о гора вам, людзі,
бо і сяньня
                          сьляпыя вы!
 
1958
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2017. Беларусь, Менск.