РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Анатоль Сыс
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Прачытаўшы верш Пімена Панчанкі «Разьвітаньне»
Родны мой Пімен Панчанка,
Вы сказалі: настала зьмярканьне?
Вы сказалі на маці мачыха?
Бо настала Вам разьвітаньне?
 
Зь яе словам – ужо ня родным,
зь яе сонцам – ужо халодным,
зь яе людам – спрадвек галодным,
нават Богу й таму няўгодным...
 
Адыходзіце ці зракаецеся?
Ці сухімі сьлязамі каецеся?
Пад крыжамі Сафіі Полацкай
бюракрат за Вас не памоліцца,
 
а памоліцца за Вас мачыха,
за сыночка свайго, за Панчанку,
і ў галовах запаліць сьвечачку.
Можа, ўзімачку, а можа, ўлецечку
 
Скрозь расстаньне і скрозь зьмярканьне
на агеньчык паэт прыстане,
скажа: родны мой Пімен Панчанка,
я Вам верыў, ды вера страчана.
 
I ў галовах патушыць сьвечачку,
можа, ўзімачку, а можа, ўлецечку
пад крыжамі Сафіі Полацкай
Ён за Белую Русь памоліцца,
 
за наступнікаў і за прадзедаў,
ён памоліцца так, як дадзена,
як вучылі Купала з Коласам –
крэўным словам, родным голасам.
 
Вы жывымі сьлязамі заплачаце,
за паэтам народ убачыце
скрозь расстаньне і скрозь зьмярканьне,
Вам за сьмерць сваю прыкра стане,
 
бо пад небам Сафіі Полацкай
на народных паэтаў моляцца.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.