РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Рыгор Барадулін
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Трыпціх Вушаччыны

#1
Пацягнуўся певень,
            выгнуў зацёклую шыю і
            таропка крыламі залапатаў.
Так развадняк
            пасьля бурнай начы ляпае
            сябе па кішэнях,
            спадзеючыся знайсьці на піва.
Мнагажэнец і валацуга,
            пявун галаву закінуў,
            каб песьняй, сівейшай
            за туманы, уславіць
            наложніц, і грэбнем
            гарачым, як цыркуляркай,
            неба распалавініў –
            сонца з захмар’я выпала
            костачкай перасьпелага персіка...
Уласнага голасу
            ня можа наслухацца певень,
            хваліцца,
            што сонца вызваліў,
            і сам сабе пляскае.
Ну што ж, няхай пацешыцца,
            покуль ягоным крылом
            прыпечак не замятуць
            пасьля таго, як засмажаць
            яечню для госьця...
Сінічка пасялілася ў садзе,
            сінім званочкам зьвініць:
            – Ці ты сьпіш, ці ты сьпіш?..
            Уставай, уставай!..
Белы ручнік
            перакідваю цераз плячо
            і, як сват, – маладых
            вітаю:
сонца і раніцу.

 

#2
Сені расчынены.
            Стаю на парозе. Бяруся
            рукой за вушак. Выхінаюся.
З гнязда пад страхой
            вытыркнуўся падлётак,
            зьдзіўлена на мяне паглядзеў
            вялізным спалоханым вокам.
Яшчэ імгненьне –
            пырхнуў, у бульбеньніку зьнік.
Вярнулася ластаўка і пытае:
            – Вы ня бачылі, дзе мой неслух?
Ды тут спахапілася:
            – Даруйце, вылецела з галавы,
            што па-ластаўчынаму
            не разумееце...
Хацеў запярэчыць –
            няма... паляцела...
Толькі гранёны келіх –
            цьвет гарбузоўніку –
            ціха пазвоньвае.
У ім прасьвечваецца
            калматы заклапочаны
            чмель...

 

#3
Якія толькі стагодзьдзі
            цябе не хрысьцілі
            ў сваіх Дняпрах, а ты
            язычнікам
            так і застаўся, Човен.
Каб сустрэліся пальцы ў малітве,
            ты рукі выцягнуў перад сабой,
            славячы бога вады,
            перш чым нырнуць у хвалі.
Стары паганец,
            сьцісьні прасмоленыя далоні
            і мяне напаі з прыгоршчаў...
Не пускаюць на волю.
            Прыцугляны, ты мокрым носам
            торкаесься ў крысьсе зялёнага берага...
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.