РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Якуб Колас
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Вераб’іная ноч
Ноч павісла над зямлёю,
Ўсё абнята цішынёю,
Поўнай страху, поўнай чар.
 
Быў гарачы дзень бясконца,
Не сьвяціла – жэгла сонца,
Парнасьць страшная і вар.
 
І вось неба не ўтрывала,
Ўсё ў агнях запалыхала,
Мрок хістаецца, дрыжыць.
 
Там гараць, як у пажары,
На паўдні, на ўсходзе, хмары,
Дзе зьліліся рубяжы.
 
І ня ўловіш слухам грому,
Што тварыцца – невядома
Ў нутрах гнеўных аблакоў.
 
Як бы хто жывы, палючы,
Погляд кідае бліскучы,
Пыша сілаю віхроў,
 
Ўскіне вочы агнявыя,
Ўскіне грозна і закрые,
Цьму сярдзіта ўскалыхне.
 
Ды як сыпне ў неба жарам!
Страшны шлях асьвеціць хмарам,
Ніжай мрок к зямлі прыгне.
 
А зямля маўчыць трывожна.
Лес пакорна і набожна
Сьціх, чакае – ні гу-гу!
 
Неба ж грозна пыша, зьзяе,
Бляск агністы разьлівае,
Паліць мрочную смугу.
 
1913
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2023. Беларусь, Менск.