РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
*  *  *
Зноў мароз, узьнялася мяцеліца,
лютаваць прадаўжае зіма.
Мілы дружа, мне ўсё ня верыцца,
што са мною цябе няма.
 
Дома сьвечкі даўно пагашаны,
і магілкі пад сьнегам сьпяць.
Дык няўжо і мяне, няшчасную,
пад канвоем будуць хаваць?
 
Ад удзячнасьці беларускае
вартаваць будуць нас дваіх.
Пад аховаю сэрцы з вуснамі –
не зьляцела каб слоўца зь іх!
 
Як зь зямелькі дзядоў і прадзедаў
ты сыходзіў, мой гаспадар,
нават сонца цябе пагладзіла,
цалавала твой мёртвы твар.
 
Мы ня ў роспачы, а з надзеямі
ў веліч праўды з табой жылі.
I таму сьціхлі буры з завеямі,
калі з хаты цябе нясьлі.
 
Не сумеліся толькі ворагі,
больш люцейшыя за зьвяроў –
злыдні, мучылі цяжка хворага,
запалохвалі дактароў.
 
Пахаваць нас і з хатаў вынесьці
не удасца ім без пары.
З мукаў нашых родзяцца й вырастуць
беларускія змагары!
 
З хмараў выгляне сонца яснае,
па балоце праляжа гаць.
Не, ня будуць мяне, няшчаснае
пад канвоем чужым хаваць!
 
1980
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.