РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Дзе ні вылеці зь няволі...
Дзе ні вылеці зь няволі,
Ад пачатку да канчатку,
Ўсюды ўбачыш сваё поле,
Ўсюды ўбачыш сваю хатку.
 
Ўсюды ўбачыш чалавека,
Што цямнотай цябе разіць,
Зь сьлязой вечнай пад павекай,
Вечна ў лапцях і сярмязе.
 
Хоць жа сэрца, што за сэрца!
Лганьня, хцівасьці ня знае,
Жывучы ж у паняверцы,
Толькі гора к збыцьцю мае.
 
Горам чорным, ой, багата
Надарыла люд наш доля;
Гора ў хаце і за хатай,
Гора ў полі і за полем.
 
Вецер хаткаю калоце
I па шчылінах галосіць,
Гаспадар зьлёг ад калоцьця,
Зь дзяцьмі жонка есьці просіць.
 
Пустка ў сьвірні і ў адрынцы,
Сьвінка хоча штось здыхаці,
Вые сучка на дзядзінцы –
Памрэ нехта ў гэтай хаце.
 
А у полі на загонах
Аруць віхры, барануюць,
Хутка, дружна, не натужна
Шнуры вузкія руйнуюць.
 
Далей – паркай сытай шпарка
Праляцеў пан у карэце,
А за ім паштовай паркай
Прэ чыноўнік на расьсьвеце.
 
А на пустцы апаўночы
Ведзьмы, чэрці пяюць, граюць,
То сьмяюцца, то рагочуць,
Знахароў-вужоў склікаюць.
 
I ўсё гэта, хеўра гэта:
Ветры, віхры і сабакі,
Ведзьмы, чэрці з таго сьвету,
Пан, чыноўнік, ваўкалакі, –
 
Ўсе навыперадкі пруцца,
Гікам, сьмехам чартаўскімі
Заліліся і нясуцца,
Аж зямля стогне пад імі.
 
А за імі, нібы хмара,
Йдзе мужыцкае ўсьлед гора,
Праз пасевы, праз папары,
Так сягоньня, як учора.
 
I мужык – пан у старонцы –
Гора гэта вечна бача,
Бача, што толькі ў карчомцы
I ў магіле ён ня плача.
 
10.VIII.1906
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.