РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Мая хатка
I старая, і крывая
      Хатачка мая, –
Уся зьлеплена, як будка,
      З аднаго гнільля.
 
На страсе, як на балоце,
      Зрос зялёны мох;
Каты, часам і сабакі
      Лазяць па вуглох.
 
Па дзьве шыбы у ваконцы,
      І тыя з лучын,
Адны нізенькія дзьверцы,
      Ганачак адзін.
 
І ў сярэдзіне у хатцы
      Бедна, хоць ты плач:
Непачэсна выглядае,
      Бо я ж не багач.
 
Яе сьцен не склютавана,
      Няма ў ёй сьвятліц,
З друзу выбіта падлога,
      Столь яе з драніц.
 
Як увойдзеш – пры парозе
      З гліны печ стаіць, –
На ўсю хату, як ураднік,
      З-пад ілба глядзіць;
 
А пад печкай – маіх курак
      Хаткі-катухі,
Там, як трэба мне ўставаці,
      Пяюць петухі.
 
Напроць печы зь дзьвюх пліт жорны,
      Ля жарон – палок,
Над палком тарчыць пад бэлькай
      Коска і брусок.
 
На куце пад абразамі
      Стол стаіць, як пан;
Дзьве пры ім таўстыя лаўкі
      I адзін тапчан.
 
Дык во, знайце ж маю хатку,
      Родную маю! –
У ёй цэлы век жыву я, –
      Ем, працую, сплю,
 
Хоць старая, хоць крывая,
      З аднаго гнільля, –
Не аддам яе нікому,
      Бо яна мая!
      Бо яна мая!
 
[1905–1907]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.