RODNYJA VOBRAZY Vobrazy miłyja rodnaha kraju,               
Smutak i radaść maja!..
      
 
Jakub Kołas
    Hałoŭnaja      Słoŭniki           Spasyłki      Ab sajcie       Кірыліца      Łacinka    
Janka Kupała
Vieršy
Kantekstny tłumačalny słoŭnik
Z darohi
Darohaj šyrokaj, z darohi nialohkaj,
          Dyj mnoha biaź łiku hadzin,
Na kij abapiorty, stary i abdziorty,
          Išoŭ padarožny adzin.
 
Išoŭ jon da vioski, što błizka darožki
          U połi pad lesam była;
Tam niekałi daŭna jon žyŭ dobra, słaŭna,
          Cham moładaść-radaść prajšła.
 
Tam kinuŭ jon chatku, i baćku, i matku,
          I žonku pakinuŭ svaju,
I dzietak maleńkich, pryhožych, mileńkich,
          Pakinuŭ usiu tam radniu.
 
U dalniaj staroncy let mnoha biaskonca
          Pražyŭ u biadzie jon ciažkoj;
Ni ščaścia, ni dołi nia bačyŭ nikołi,
          Biadujučy ślozna paroj.
 
Ciapier na ziamielku, svaju karmicielku,
          Pryjšoŭ, kab pabačyć svaich,
Ubačyć kab chatku, i baćku, i matku,
          I dzietak – kałiści małych.
 
Idzieć jon, padchodzić i viosku znachodzić,
          Taksama, jak žyŭ ŭ joj, hladzić:
I chaty ž takija – hniłyja, staryja,
          Karčomka taksama staić.
 
Tut chata Zacharki, tam Jośki, Hančarki,
          Tam Jankava žonka žyvie,
Tut kum Davidzionak, tam svat Michalčonak,
          Tam Sorka, što sol pradaje.
 
A vot i sadočak, a vot i damočak
          Daŭniejšy jaho tut vidać,
Vo hanak toj samy, ź nizkimi aknami, –
          Budynki taksama stajać.
 
Uchodzić u siency, až hnucca kalency,
          A serca trasiecca, bałić:
Što budzie tut skora – ci radaść, ci hora?..
          Voś dźviery adpior i hladzić...
 
Ujšoŭ, paziraje, svaich paznavaje...
          Ach, što ž? Ci paznaje kałi?
Apłakaŭ niaboža i hlanuć nia moža:
          Čužyja užo tam byłi!..
 
[1905–1907]
 
 
 
 
Padabajecca     Nie padabajecca
2009–2020. Biełaruś, Miensk.