РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Анатоль Вярцінскі
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
*  *  *
Ляцеў груган.
                      Сеў на курган.
Агледзеўся павокал.
Знаёмае штось заўважыў груган
сваім старэчым вокам.
Ці то гэты дуб,
                        ці то гэта косьць,
ці роў той, –
                    яму нагадалі
яго, груганову, маладосьць,
яго, гругановы, балі.
Здаецца, вось тут, –
                                  бо той жа роў,
тыя ж валун і дрэва, –
ляжалі трупы,
                        стаяла кроў,
еш – колькі табе трэба.
Здаецца, вось тут
                            і быў той баль,
тая салодкая трызна.
Калі то было?
                      Яму ж амаль
дзьвесьце, калі ня трыста.
Калі насыпаны
                          гэты курган?
Хто ведае,
                  хто знае...
Сядзіць груган.
                          Глядзіць груган.
Сваю маладосьць ўспамінае.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.