РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Пімен Панчанка
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Зварот
Меднастволы, як выліты высіцца бор,
Зацьвітае на узьлесьсі блакітны чабор,
Заглядзелася сонца у люстра азёр, –
Гэты ты, мая Беларусь!
 
Сіні ранак. Дзяўчына зьбіраецца жаць,
На плячы маладзік – серабрысты серп,
А наўкол наліўныя сады ляжаць,
Бурштыновыя яблыкі у расе, –
Гэты ты, мая Беларусь!
 
Я нямала прайшоў за вайну дарог,
А цябе такой непаўторнай зьбярог...
Пой мацнее!
Я хутка к табе прыйду,
Да грудзей набалелых тваіх прыпаду,
Пакланюся лясам і палеткам шырокім.
Толькі цяжка праходзіць апошнія крокі
Да цябе, мая Беларусь!
 
Толькі страшна мне думаць пра тую хвіліну,
Калі гляну у вочы я роднай краіне.
Буду хату шукаць, – а знайду руіны,
Буду маці гукаць, – адгукнецца магіла
На пагосьце старым пад вярбою пахілай.
Што ж, якой ты ні будзеш – і ноччу, і раньнем,
Я пазнаю цябе, я не здраджу табе.
 
Перанесла ты гора і катаваньні
І зрабілася мне даражэй і радней.
Асушу твае сьлёзы,
Залячу твае раны,
Кожны ліст твой распраўлю рукою старанна.
Узьніму з папялішчаў твае гарады я,
Насаджу каля вёсак сады маладыя,
Каб ты вечна цьвіла
І у шчасьці расла,
Дарагая мая Беларусь!
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.