РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
3 польскай – Ю. Крашэўскага
Дзед і баба
Быў сабе дзед і баба –
Ўжо старыя абое;
Яна мелася слаба,
Ён сагнуўся удвое.
 
Жылі ў хатцы збуцьвелай,
Непачэснай з паглёду;
Адну шыбіну мела,
Адны дзьверцы для ўходу.
 
Жылі згодна, шчасьліва,
Як ня жыці нам гэтак!
А чаму? – няма дзіва:
Бо прывыклі к сабе так.
 
Толькі сумна было ім,
Што памерці ўсё ж мелі,
Што халодным спакоем
Іх магіла разьдзеліць.
 
Дык маліліся ў згодзе,
Каб за Божым прыказам,
Калі сьмерць к ім надойдзе,
Абаіх брала разам.
 
Але так быць ня можа!
Хтось ды ўперад сканае...
– Каб ня ён, мой нябожа...
– Каб хаця не старая...
 
Гэтак баба маяча:
– Штодзень чуць валачуся,
Па мне «ваша» заплача –
З ног я ўперад звалюся.
 
– Ўперад я, мая міла, –
Дзед бабулі гавора:
– Немагота ў магілу
Мяне ўгоне ўжо скора.
 
– Мяне ўперад, – кажу я!
– Вота ж гэтак ня будзе!
– Вашаць хай пабядуе!
– А ты што? – ці ня людзі?!
 
I так далей і далей
Пайшлі ў спрэчку самдзеле;
Той таму прытыкалі,
Ісьці ў прочкі хацелі.
 
Ажно стук нехта ў дзьверы.
– Хто там? – Тут ім на тое:
– Я – сьмерць; даўшы вам веры,
Ўзяць іду вас абое.
 
Дзед сваёй і ківае:
– Адчыні ідзі, баба!
– Не магу, – кажа тая, –
Вельмі чуюся слаба.
 
От лепш ты патурбуйся
За мяне ўжо сягоньня.
– Не, лепш ты йдзі, Кастуся, –
Дзед зноў бабе гамоне.
 
Баба сюд-туд ды жвава
Чмых за печку бяз мукі...
Дзед зашыўся пад лаву...
А сьмерць стукі ды стукі.
 
I так стукала б доўга,
Лет чакала б са дзьвесце,
Каб праз комін дарогу
Не найшла к ім нарэшце.
 
[1921]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.