РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Песьня жней
Пагнуўшы ў крук худыя сьпіны,
Сярпом махаючы крывым,
Мы, жонкі, ўдовы і дзяўчыны,
Пры доўгай постаці стаім
 
          І дружна жнём,
          І паддаём
          Адна адной
          Ахвоты больш,
I песьню жаласна пяём.
 
Асобна кожную загонам
Нас надзяліў пан-дабрадзей,
А над усімі злы аконам
Стаіць, ганяе жаць бардзей.
 
          І мы ўсё жнём,
          І паддаём
          Адна адной
          Ахвоты больш,
I песьню жаласна пяём.
 
Агніста сонца прыпякае,
Ў губах язык засох, як косьць,
Пот горкі вочы залівае,
Змачыў кашулю ўсю як ёсьць.
 
          А мы ўсё жнём,
          І паддаём
          Адна адной
          Ахвоты больш,
I песьню жаласна пяём.
 
Серп прыбаўляе ранаў косых,
Павеку рэжуць асьцюкі,
Як п’яўкі, смокчуць кроў з ног босых
Аржоньня вострыя сукі.
 
          Але мы жнём,
          І паддаём
          Адна адной
          Ахвоты больш,
I песьню жаласна пяём.
 
Мы жнём, растуць снапы і мэтлі,
Мы жнём людзям, адно пабач:
Гаротным нам хоць лезь у петлі, –
Працуй на полі – дома плач.
 
          І ўсё ж мы жнём,
          І паддаём
          Адна адной
          Ахвоты больш,
I песьню жаласна пяём.
 
Гэй, жнема, бабкі і дзяўчынкі,
Гаруйма: гора – не напасьць;
Пан справіць гучныя дажынкі:
За пот, кроў, сьлёзы – водкі дасьць!
 
          Мы будзем піць,
          Як гора п’ём,
          Паноў хваліць
          І дружна ім
Скрозь сьлёзы песьню прапяём.
 
2.IX.1906
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.