РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Якуб Колас
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Жытні колас
На саломцы тонкай
У траве густой
Сьпее адзінокі
Колас сіратой.
 
Ці то птушка божа
Кінула зярно,
Ці то заняслося
Бураю яно,
 
Ці зь дзіравай торбы
Конік чый згубіў,
На чужую скібу
Зерне пасадзіў, –
 
Неба яго знае,
Як сюды папаў,
Хто ад роднай нівы
Зерне адарваў...
 
Сушыць яго сонца,
Хіліць вецярок.
Ные сірацінка,
Плача каласок.
 
Плача, што няма з кім
Думку падзяліць,
Смутную галоўку
Ціха прытуліць
 
Да другой галоўкі,
Да другіх грудзей
I шаптаць аб шчасьці
У цішы начэй.
 
Апусьціўшы нізка
Тонкі паясок,
Ные сірацінка,
Плача каласок.
 
Плача, што дарэмна
Тут расьце ў глушы,
Што нідзе ня згледзіш
Роднае душы,
 
Што яго зярняткі
Птушкі падзяўбуць,
Белую саломку
Ветрыкі паб’юць.
 
I, падняўшы ўгору
Стромкі валасок,
Ные сірацінка,
Плача каласок.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2023. Беларусь, Менск.