РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Ефрасіньня Полацкая
Мінуласьць ляжыць надмагільным вянком
над тымі, што ў сьмерці застылі,
зьзяе сьвятлом празь цемру вякоў
сьвятое імя Ефрасіньні.
 
А доля ж была у крывіцкіх жанчын
з кудзеляю, з прасьніцай злучана.
Яна ж за асьветніцкі слаўны пачын
дастойна прайшла ў неўміручасьць.
 
Ад Лады, вясьнянай красуні ў бары,
ад моцы Ярылы, Стварога
знайшла сярод вечна паганскай пары
да мудрасьці новай дарогу.
 
Яшчэ над Дзьвіною старыя багі
ў сялібах людзьмі карагодзяць,
яе ўжо прывабіў сьвет праўды другі,
што несьлі Кірыл і Мэфодзій.
 
У пушчы-лясы адыходзяць далей
продкаў сівых абаронцы.
Пісьменьніцтва,
                                  новая вера мацьней
за ўсіх багоў грому і сонца.
 
Народ яшчэ даўніх мілуе багоў.
З каменьня ім стодзіва ставіць.
Абараняць іх у пушчах гатоў
і моц над людзьмі славіць.
 
Дарэмна. Другія стаяць алтары.
У Прадыславы мэта –
сьвятыні, цэрквы, манастыры –
тагачасныя ўнівэрсытэты.
 
Вяртаецца ў край з навукай, з дабром,
братэрства і мір у ім сее.
Валодае сьмела князёўна пяром,
людзьмі завалодаць сумее.
 
Асьветніца наша, духоўны ўладар,
паганства і цемру скарыла,
каб Полацк узвысіць.
На шлях яе мар
з Полацка выйшаў Скарына.
 
У сэрцы чарніцы палае агонь.
Падзеі тых дзён па парадку
зьбірае на славу народа свайго
і летапіс піша нашчадкам.
 
У кельлі маленькай, у ціхім Сяльцы,
ня марыць пра узнагароду.
Ня толькі царкве яе веліч душы –
жывому народу і роду.
 
Адчула: народ ня ўчора паўстаў.
Ня заўтра канец нам прысудзяць.
Зь мінуўшчыны слаўных падзеяў і спраў
мы ёсьць.
Мы былі.
Мы будзем.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.