РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Вырай малады
Народ аседлы мы, ня птушкі пералётныя,
і Бацькаўшчына родная – ня стэп.
Зь зямелькі ворнае,
зь сяўні і поту мы,
так пакахаўшыя касу і серп.
 
Дажджамі мы абмытыя і росамі,
жывучасьць нам дае сама вясна.
Мы ад зямлі – складаныя і простыя
і шчодрыя такія ж, як яна.
 
Натураю, як сонейка, мы добрыя
і літасьцівыя, як матчына любоў.
У барацьбе мы стойкія, харобрыя
і верныя зямлі сваіх дзядоў.
 
Як нашы пчолы, гэтак працавітыя,
нібы мурашкі, дружныя з сабой.
Ад долі труднай гартаваныя, гранітныя,
ішлі стотысячнаю «Грамадой».
 
Душою мы, як песьні шчырыя,
у сьвет загнаныя мы са спалоху дзён,
дамоў вяртаемся, як птушкі з выраю,
і ападаем на стары загон.
 
I мілае нам неба грудаватае,
і восені, і летні санцапёк.
Бары адвечныя, сады за хатамі,
нагамі роду стоптаны парог.
 
Жывём мы гнёздамі, сваімі сёламі,
насельваем старыя гарады,
ў бяседзе дружныя,
падчас вясёлыя,
зь вясковых хатаў вырай малады.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.