РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Арлы не пакідаюць гнёзд
Кінулі мы ветру сьцежкі-межанькі.
Пасумнела на старых кутах.
Зіхаціць з канца ў канец аб’езджаны,
выліты асфальтам шлях.
 
Кліча да вандровак, сьмелых вылетаў,
вырывае птушанят з гнязда,
каб зь вясьняным, самым першым выраем
з жураўлямі іх вярнуць назад.
 
Кліча дом сьцяжынкаю пратоптанай.
Маці стомлена дамоў пайшла.
Зноў трывожаць сэрца тыя клопаты
з наднямонскага радзімага сяла.
 
Здаецца, ступіш – і зямля загутарыць,
загамоняць сьпеўна каласы,
сьцежкі зноў зазелянеюць рутаю,
птушкі мераюць завоблачную сінь.
 
Бацькаў зруб, акраец жытні хлеба,
цішыня, ахвочай працы час.
I дымок над хатамі да неба,
і руплівасьць матчына аб нас.
 
Сэрца, нібы яблык, налілося
буйным сокам роднае зямлі.
Сонца ўсюды. Кос вярбовых россып.
Хлеб з прыполу роднае зямлі.
 
Восень зноў. I жураўлі цыбатыя
Адлятуць у край чужы наўпрост.
Толькі мы душой з сваімі хатамі.
Бо арлы не пакідаюць гнёзд.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.