РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Натальля Арсеньнева
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Зьняважаным сьцягом
Калі у туманы нязьведаных прастораў
магутная армада слала караблі, –
раскінуўшы крыльлё над імі і над морам,
па славу й родныя сьцягі плылі.
 
I кажны карабель нёс горда і пышліва
свой сьцяг на мачце найвышэйшай празь вятры.
Радзімай быў ён ім, у сінім морскім шкліве
загубленым здабыўцам,
                                                      юнгам ці старым.
 
I нас няветлы лёс ад Бацькаўшчыны мілай
разьмёў па сьвеце сяньня, як лісьцё.
Тут, на чужацкіх кручах і пахілах,
нам бел-чырвона-белы сьцяг –
                                                                      усё.
 
Хай не на гордай мачце ён, і не ў блакіце,
і не па славу тут із намі, – ён
для ўсіх нас – Бацькаўшчына,
                                                                  Нёман, апавіты
пясьлівай песьняю... аб родных сёлах сон...
 
Усё, што ў нас было, што ёсьць, усё, што будзе,
у бел-чырвона-белае ўваткана палатно.
І вось яно стаптанае у пыле й брудзе,
з узвышшаў ворагам нізрынена на дно...
 
Ды ці патрапіць хто арлам падрэзаць крылы,
прымусіць поўзаць тых, што створаны лунаць?
Шугайце ж гэн, у сінь, сьцягі Радзімы мілай,
дарма, што топчуць вас, на славу
                                                                          вам
                                                                                  і нам!
 
1948, Міхельсдорф.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2021. Беларусь, Менск.