РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
*  *  *
Крутавата цягнецца дарога.
Лес абапал цёмнаю сьцяной.
Сьцежкі тупкай ледзь кранаюць ногі –
маладосьць іх носіць над зямлёй.
 
Зьзяе братаў твар, амаль дзяціны.
Я і ён.
I ноч.
I родны край.
Родныя да болю каляіны
і на хмарцы месяц-каравай.
 
Хуценька сьпяшаемся дахаты,
завідна ня ўправімся аднак.
Бачыла... ў газэтах... зноў гарматы...
Вечна людзям трызьніцца вайна.
 
Пра вайну зусім старыя байкі
у дзядоў. А нам бы жыць ды жыць.
Нас у сьвет шырокі клічуць грайкі.
Сто дарог у далечы бяжыць.
 
Цішыня. Ніхто ў сяле ня сьвеціць.
Гасьне зорак ператлелы жар.
Выграбае мітусьлівы вецер
бохан-месяц з чорнай печы хмар.
 
Мы ідзём. Бадзёрым словам звонім
войнам, страху, цемрадзі на злосьць.
Не заступіць гора, не дагоніць
у жытнёвым полі маладосьць!
 
А вайна ля межаў гаманіла –
азьвярэлая, агідная жывым.
Заставаліся попел ды магілы
ды ўспаміны,
                              бы ахвярны дым.
 
Зноў успомню –
закрычу ад болю:
– Не аддам цябе, сынок,
вайне!
 
Хай вайна суровая ніколі
маладосьці ў полі не сажне!
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.