РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Анатоль Вярцінскі
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Дзівак чалавек
Дзівак чалавек...
                                    Глядзіць на расінку макавую,
і цэлае сонца
                            бачыць перад сабой.
Дзівак чалавек...
                                  Бярэ звычайную ракавіну
і чуе ў ёй акіянскі прыбой.
Дзівак чалавек...
                                Бачыць сьцяжынку гладкую,
а марыць, аб трудных,
                                            цярністых шляхах
зь іх круцізною,
                                зь іх небясьпечнай загадкаю
і будзе ісьці,
                        пакуль мае сілу ў нагах.
Дзівак чалавек...
                                Са стратаю непапраўнаю
ня мірыцца ён ні за што ў душы.
Зь няпраўдай ня мірыцца,
                                                і з крыўднаю праўдаю
ня хоча мірыцца –
                                    хоць кол ты на ім чашы.
Дзівак чалавек...
                                Яму ў многім адмовілі.
А ён не здаецца,
                            а ён ня сьпіць па начах.
Ён верыць усё
                        ў свой перпэтуум-мобіле,
у панацэю,
                  у цудадзейны рычаг.
Дзівак чалавек...
                            Яму – Хірасіму, Асьвенцім,
яму, замест імя, –
                              асьвенцімскае таўро.
А ён паўтарае,
                        што ёсьць дабро на сьвеце,
што будзе дабро
                            і што пераможа дабро.
Дзівак чалавек...
                            Ня можа не спадзявацца,
ня можа ня верыць,
                                  ня можа ніяк!
Дзівак чалавек...
                            I гэта яго дзівацтва –
ратунак яго,
                    яго чалавечы знак.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2017. Беларусь, Менск.