РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Анатоль Вярцінскі
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
*  *  *
Абрастаем.
                  Паперамі, рэчамі,
абавязкамі,
                  звычкамі,
                                  стрэчамі.
Абрастаем болямі, охамі.
Як валун абрастае мохам,
абрастаем мохам абставін.
Абрастаем даўгамі, хвастамі.
Абрастаем, як бераг кустамі.
«Дзе чужое, дзе наша? –
                                          пытаем, –
Дзе расьцём, а дзе абрастаем?» –
Мы пытаем.
                    Гэта няпроста
абрастаньне адрозьніць ад роста.
На душы маёй –
                            шчэць густая.
Адчуваю:
                ідзе абрастаньне.
Адчуваю: ідзе абрастаньне.
Ды спыніць яго я ня ў стане.
А, быць можа,
                        спыніць я ў стане?
Можа, ўзяць
                    ды узняць паўстаньне?
Можа, ўсёю першаасноваю
абудзіцца па-вясноваму?
Жыць пачаць са старонкі новай –
яшчэ чыстай,
                      яшчэ вясновай?
Толькі як жа мы паўстанем,
калі кожны міг абрастаем,
расстаемся з самімі сабою –
нехта з боем,
                      а нехта бяз бою...
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.