РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Лекі
Гляджу з вакна: сьнягі паволі таюць
і сонца ўстала гожае як сьлед,
паветра зноў папоўніцы глытаю
і цешуся, што зарунеў сусьвет.
 
Душа ізноў, бы сонейка, ясьнее,
і ногі ўсё нясуць мяне далей,
і хочацца зярняты шчодра сеяць,
на крылах слоў за воблакі ляцець.
 
Вітаць вачыма кожную травінку,
аказвацца на шчыры стрэчны сьмех,
ісьці сьцяжынамі без адпачынку,
тварыць, як твораць вёсны, не насьпех.
 
Выходзіць з вострым лемяхом у поле,
прылёт птушыны, звонкі сьпеў вітаць,
расьці ажно да неба сіняй столі,
з прыродаю душою расьцьвітаць.
 
Сплывае з дрэў адвечная жывіца,
вятры задорна ў правадах гудуць.
Спакойны сон, майго жыцьця крыніца,
залечваць раны да цябе іду.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.