РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Сыну ў Беласток
Задрыжала зьнячэўку асіна,
подзьмух сьцюжы прабег па кары.
Восень згрэбла атаву,
звазіла,
пазганяла жывёлу ў двары.
 
Мокры вецер ахрып, занядужаў,
над ракою лякоча вярба.
Павуціньне – апошні свой кужаль –
ткальля-восень снуе з сэрабра.
 
Мо’ сумуеш, а можа, рагочаш.
Я шкадую, што ты не пры мне.
Дождж з-пад Воўпы цябе не намочыць,
вецер жлобаўскі не закране.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.