РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Коні
Прамінуў непаўторна
час журботы ў палёх.
Загудзелі маторы,
ажно вецер прыглох.
 
Конь наш, верны наш конік,
сябра ў долі цяжкой.
Пасьміхаецца комік
над табою з сахой.
 
Забываюць, саколік,
пра аратага зь ніў,
як да трактарнай долі
ты нас хлебам карміў.
 
Безь цябе як жылося б?
Ты гаротна іржаў
ды вазіў праз палоскі
нашу радасьць і жаль.
 
Да млына нетаропка,
улегцы – рвеш, не ўцячы...
Трапяталі жаробкі,
на кірмаш бегучы.
 
Да цябе прыпадалі
ў сумны час дзецюкі,
жонкі грывы спляталі
і кармілі з рукі.
 
Ды ня раз маладзіцу
везучы сабе ў дом,
падзяліўся вазьніца
сваім шчасьцем з канём.
 
Сьлёзаў, сьлёзаў прадоньне.
Гнёт суровай пары.
Ды былі ж у нас коні,
як бываюць сябры.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.