РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Этнаграфія
Пошук слова:
УСЁ
А
Б
В
Г
Д
Е
Ё
Ж
З
І
Й
К
Л
М
Н
О
П
Р
С
Т
У
Ф
Х
Ц
Ч
Ш
Э
Ю
Я
1 ... 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 ... 213
Асьміна – дауняя мера cыпкix рэчы¬ваў на Беларусi. 1 A.=1/8 бочкi вiленскай = 18 малых гарцаў, ? 51 л. Прачытаць
Асялок – гл. арт. Брусок
Асяніны – дзень памiнання продкаў, асеннiя дзяды. Назва А. пашырана пераважна на Пн Беларусi. Святкавалiся праз тры тыднi пасля пакроваў. Шчодрасць абрадавага стала, забяспе¬чаная багатай парой года, вылучала А. як багатыя дзяды. Для ўрачыстай памiнальнай вячэры спецыяльна калолi парсюка цi рэзалi цялушку або авечку. Падрыхтоўка да А. уключала абавязко¬вую ўборку падвор'я (мужчыны скла¬далi на месца зiмоўкi прылады працы, парадкавалi дрывотню, падмяталi двор) i хаты (жанкi мылi сталы i лавы, бялiлi, калi ... Прачытаць
Атава – трава, што адрасла ў той жа год на пакошы. Прачытаць
Атосы – канструкцыйны элемент у cicтэме запрэжкi, што служыць для рэгулявання разводу аглабель па шырынi дyгi. Лакальная назва цягi. Уяўляюць сабой цяжы (расцяжкi), якiя злучаюць верхнiя канцы аглабель з канцамi пярэдняй вoci ў вазах. Жалезныя А. пашыраны з сярэдаiны 19 ст. Да пачатку 20 ст. А. У рабочых вазах рабiлi з пяньковых вяровак (для трываласцi ix часам змазвалi дзёгцем), на 3 Беларусi - часта акручаных маладых дрэўцаў дубу, бярозы (“клiбiны”). Прачытаць
Аўдакея – прысвятак у народным календары, якi часам лiчылi першым днём вясны (1 caкaвікa с. ст.). На¬зывалi таксама Аўдакей, Яўдока. Царква прымеркавала да яго дзень хрысцiянскай пакутнiцы Еўдакii. Меў некаторыя правiлы, якiя датычылiся ў асноўным жанчын - забаранялася прасцi, дазвалялася толькi сукаць гато¬выя нiткi, рэзаць што-небудзь можна было толькi авечымi нажнiцамi. З дня А. ў некаторых мясцовасцях пачыналi гуканне вясны. Стан прыроды ў гэты дзень (сыход снегу, галалёд) адлюстраваны ў прымаўцы “Ha ... Прачытаць
Аўкштайты – лакальная назва насельнiцтва ўсх. i цэнтр. часткi Лiтоўскай ССР. Этымалогiя назвы звязана з тапанiмам Аўкштайтыя (ад лiтоуск. aiikstas, aiikstis высокi, вышыня). У пiсьмовых крынiцах тэрмін “A.” упер¬шыню сустракаецца ў Дуабургскай хронiцы пры апiсаннi падзей 1294-1300. 3аймалiся ворыўным земляробствам, жывёлагадоўляй. У эпоху сярэднявечча А. склалi ядро старажытналiтоўскай народнасцi i ў далейшым з жэмайтамi (жмуддзю) i iнш. балцкiмi групамi Лiтвы кансалiдавалiся ў адзiны лiтоўскi этнас. Пад ... Прачытаць
Аўлас – прысвятак у народным ка¬лендары, якi адзначалi з язычнiцкix часоў (свята Вялеса; 11 лютага с. ст.). Царква прымеркавала да яго дэень хрысцiянскага пакутнiка Ула¬са, якi ў народзе лiчыўся апекуном хатняй жывёлы. Таму А. называлi каро¬віным святам, не шануючы якое гаспа¬дар меў небяспеку наклiкаць на сваю жывёлу бяду. Каб цяляты раслi здаровыя, гаспадынi выпякалi на А. аладкi. У некаторых мясцовасцях А. спраўлялi як конскае свята. У гэты дзень коней лепш кармiлi, зyciм не працавалi на ix (але аб'я ... Прачытаць
Аўрач – гл. арт. Боўт
Аўстэрыя – багаты заезны дом. Вядома з 16 ст. (Гродна i iнш.). Вельмi пашырана з 18 ст. (Глуск, Паставы i iнш.). Размяшчала¬ся звычайна ў цэнтры горада цi мястэчка, каля рынку. Будавалi з дрэва або каменю; у плане мела ў асноўным форму прамавугольнiка. Акрамя паколояў, была зала з лавамi, размешчанымi паўкругам ля кaмiнa (звычайна глiнянага). Мела таксама хлебную печ. Іншы раз да А. прыбудоўвалi стайню. Прачытаць
2009–2018. Беларусь, Менск.